읽기› 권 6› 아랍의 왕이었고 용모가 매우 아름다웠던 임루 알-카이스 이야기. 그는 시대의 유스프였고, 아랍의 여인들은 줄라이카처럼 그에게 죽기 살기로 매달렸다. 그는 시인이었으니, “친구와 집의 추억을 위해 멈춰 울자”는 시구를 썼다. 모든 여인들이 그를 진심으로 찾았는데, 그의 가젤과 한탄은 무엇 때문이었을까? 아마도 그는 이 모든 것이 흙판에 그려진 형상의 모형임을 알았을 것이다. 결국 이 임루 알-카이스에게는 한밤중에 왕국과 자녀를 버리고 도망쳐, 누더기 속에 자신을 숨기고 그 영역을 떠나 다른 영역으로 가서 순수한 영역에 속하는 존재를 찾으려는 상태가 찾아왔다. “그분은 자신의 자비로 원하는 자를 택하신다”는 말씀처럼› 대구 4039

M6:4039 — خالی از خود بود و پر از عشق دوست / پس ز کوزه آن تلابد که دروست

خالی از خود بود و پر از عشق دوستپس ز کوزه آن تلابد که دروست
✦ 이 베이트를 한국어로 렌더링

M6:4039

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 그의 녹음된 마스나비 강의에서

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: او از خود خالی بود و از عشق دوست پُر بود؛ پس از کوزه همان می‌تراود که در آن است. معنا: این بیت بیان می‌کند که وقتی وجود انسان از خودخواهی تهی و از عشق الهی لبریز شود، هر آنچه از او سرچشمه می‌گیرد، بوی و رنگ عشق خواهد داشت.

شرح

این بیت، با لحن قاطع و روشن مولانا، یکی از بنیادی‌ترین اصول عرفان، یعنی فنای فی‌الله و غرقگی در معشوق را بیان می‌کند. وقتی می‌گوید «خالی از خود بود و پُر از عشق دوست»، یعنی سالک وجود خود را از تعلقات، خودبینی‌ها و منیّت‌ها تهی ساخته است. این «خود»، همان حجاب ضخیمی است که مانع از درک حضور دوست می‌شود. مولانا به زیبایی تمام می‌فرماید که وقتی این جام وجود از خود خالی شد، بی‌درنگ از عشق الهی پُر می‌شود؛ هیچ خلاء و برهوتی در ساحت هستی سالک باقی نمی‌ماند. پس از آن، با مثالی ملموس و پرمعنا، این قاعده را تشریح می‌کند: «پس ز کوزه آن تلابد که دروست». «تلابد» که هم‌معنی «تراود» است، به معنی نشت کردن و بیرون آمدن آرام و طبیعی مایع از ظرف است. این تشبیه نشان می‌دهد که ظهور عشق از وجود چنین سالکی، نه تصنعی و نه تظاهر است، بلکه عین ذات و طبیعت ثانوی او شده است. همان‌طور که از کوزه‌ی پُر از آب، آب می‌تراود و از کوزه‌ی پُر از سرکه، سرکه، از وجود پُر از عشق نیز جز عشق نمی‌تراود. این حال، حالِ «بی‌خودی» و «فنا» است؛ جایی که عاشق دیگر به اراده‌ی خود عمل نمی‌کند، بلکه این معشوق است که از زبان و دست او سخن می‌گوید و عمل می‌کند. در واقع، خودی از او باقی نمانده تا به چیزی جز عشق مشغول شود. همان‌طور که قبلاً گفته‌ام، اینجاست که معشوق به جای او حرکت می‌کند، حرف‌ها را بر زبان او می‌گذارد و فکرها را در مغز او می‌نشاند. تمام وجودش به سویی می‌رود که «خاطرخواه اوست». مولانا در جای دیگری این را به نحو روشن‌تر تبیین می‌کند: «ور بگوید فقر، فقه، فقر آید هم / هر چه گوید مرد عاشق بوی عشق / از دهانش می‌جهد تا کوی عشق». یعنی هرچه از دهان چنین عاشقی خارج شود، چه کلام و چه عمل، همه آکنده از بوی عشق و وفاداری است. حتی خنده‌ها و گریه‌های او نیز معنای عاشقانه به خود می‌گیرد؛ چنانکه زلیخا وقتی می‌خندید، خنده‌اش بوی خوش «زعفران وصل» می‌داد، و وقتی می‌گریست، گریه‌اش بوی تند «پیاز بعاد» (دوری) می‌داد. هر دو حالت، چه وصل و چه فراق، تجلی آن عشق درونی بود و جز آن نمی‌توانست باشد. این درس بزرگی است که ما آدمیان، با این صد دل و صد مراد که به صد جهت می‌تازند، هرگز به این مقام نمی‌رسیم. برای رسیدن به این «اتحاد»، ذهن و هوش باید در یک نقطه، تحت تأثیر «مغناطیس قوی» عشق، جمع شوند. این بی‌صورتی و تهی شدن از خویش، در واقع همان کارکردی را دارد که نیِ مثنوی در خود مولانا یافته بود؛ نیِ بی‌هویت و تهی، که پذیرای دم نای‌نواز شد و نغمه‌ی عشق سر داد. این مقام، مقامِ بی‌شکری و بی‌گله است؛ ورای هرگونه توقع و اعتراض، فقط ظهور آنچه در درون است.

نکات کلیدی

  • تهی کردن خود از نفس و منیّت، پیش‌شرط پر شدن از عشق الهی است.
  • آنچه از وجود انسانِ پُر از عشق می‌تراود، کاملاً طبیعی و بی‌تکلف است و جز عشق نیست.
  • مقام «بی‌خودی» جایی است که عاشق دیگر به اراده‌ی خود عمل نمی‌کند، بلکه معشوق از او ظاهر می‌شود.
  • هر کلام و عملی از وجود عاشق، حتی خنده و گریه‌اش، تجلی همان عشق درونی است.
  • برای رسیدن به این مقام، انسان باید از کثرت دغدغه‌ها رها شده و تمام وجودش را به یک مراد (عشق) بسپارد.
  • این بیت نمودار بی‌صورتی وجود مولاناست که همچون نیِ تهی، پذیرای دم الهی شد.

Sources: d6-s90 · 00:21:14 d6-s90 · 00:22:29 d6-s90 · 00:39:11 d6-s90 · 00:40:02 d6-s88 · 21:14:00

❋

به زبانِ تو — 당신의 언어 · AI

❋

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.