읽기› 권 6› 예언자 무스타파(그에게 평화가 있기를)께서 “내가 주인인 자에게는 알리도 주인이다”라고 말씀하신 하디스의 해석. 위선자들이 “그가 우리의 순종과 종속을 보이는 것으로는 충분치 않아, 더러운 어린아이를 섬기라고도 명령하는가?”라고 비난한 이야기› 대구 4545
M6:4545 — نطق عیسی از فر مریم بود / نطق آدم پرتو آن دم بود
M6:4545
의미 · به زبانِ تو — 당신의 언어 · AI
هر کلام و قدرتی که در پیامبران و اولیا میبینی، از خودشان نیست؛ بلکه بازتاب و تجلی یک منبع بالاتر و معنوی است، همانطور که نطق عیسی از پاکی مریم و نطق آدم از دم الهی سرچشمه گرفت.
مولانا در این بیت به دو داستان قرآنی بزرگ اشاره میکند تا یک اصل عرفانی را تبیین کند: هر کمالی که در یک «فرع» دیده میشود، در حقیقت از «اصل» و ریشهی آن سرچشمه گرفته است.
مصراع اول به سخن گفتن معجزهآسای حضرت عیسی در گهواره اشاره دارد. این قدرت خارقالعاده، پرتوی از مقام معنوی و پاکی مادرش، حضرت مریم، بود. مریم خود همچون «درخت» یا «باغی» بود که از فیض الهی باردار شده بود و میوهاش (عیسی) کمالات آن باغ را به نمایش میگذاشت. بنابراین، نطق عیسی، گواهی بر عظمت مریم بود.
مصراع دوم به خلقت حضرت آدم و آموختن «اسماء» به او از جانب خداوند بازمیگردد. توانایی آدم برای سخن گفتن و شناخت حقایق، چیزی جز بازتاب و پرتوی از آن «نَفَس رحمانی» یا «دم الهی» نبود که خداوند در او دمید و به او حیات و آگاهی بخشید. نطق آدم، جلوهای از آن منبع اصلی وجود بود.
مولانا با کنار هم گذاشتن این دو مثال، نتیجه میگیرد که هر کلام، الهام و قدرتی که در اولیای الهی (که در ابیات قبل به آنها اشاره شده) مشاهده میشود، از خودشان نیست، بلکه جلوهای از یک منبع بالاتر است. همانطور که در ابیات قبل، کلام و شادی عارفان را به فیض الهی تشبیه کرده بود، اینجا نیز تأکید میکند که این «نطق»ها همه ریشه در یک «اصل» دارند و نباید آنها را به خود فرد نسبت داد.
- نطق
- سخن، کلام، قدرت بیان
- فَرّ
- شکوه، جلال، عظمت، مقام معنوی
- پرتو
- بازتاب نور، اشعه، جلوه
- آن دم
- اشاره به نَفَس الهی که در آدم دمیده شد (نفخت فیه من روحی)
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.