읽기› 권 6› 터키인 왕자가 숙취에 취해 새벽에 악사를 초대하다. 그리고 이 하디스를 설명하다. “진실로 하나님(그분은 가장 높으시며)께서는 당신의 친구들을 위해 술을 준비하셨으니, 그들이 마시면 취하고, 취하면 기뻐한다”는 하디스의 마지막 부분까지. 술은 비밀의 항아리에서 끓는다. 그래서 고독한 자는 모두 그것을 마신다. 하나님(그분은 가장 높으시며)께서 말씀하셨다. “진실로 의로운 자들은 마신다.” 이 술은 당신이 마시는 것이 금지된 것이다. 우리는 허용된 것 외에는 술을 마시지 않는다. “노력하여 없음에서 있음이 되고, 하나님의 술에 취하라.”› 대구 660

M6:660 — پر خماران از دم مطرب چرند / مطربانشان سوی میخانه برند

پر خماران از دم مطرب چرندمطربانشان سوی میخانه برند
✦ 이 베이트를 한국어로 렌더링

M6:660

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 그의 녹음된 마스나비 강의에서

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: آنانی که سخت مست‌اند، از نفس گرم مطرب جان می‌گیرند؛ و این مطربان آن‌ها را به سوی میخانه می‌برند. معنا: این بیت بیانگر قدرت جذب و هدایت‌گری مطرب (که می‌تواند نماد مرشد و راهبر معنوی باشد) است که مستان را با نوای خود به سوی سرمنزل مقصود (میخانه) رهنمون می‌شود.

شرح

این بیت، پرده از تمایزی عمیق میان دو گونه مستی و دو گونه مطرب برمی‌دارد که در فهم کل مثنوی نقشی محوری دارد. مولانا اینجا، بسانِ یک فیلسوف زبان، به «اشتراک لفظ» و مغالطات ناشی از آن اشاره می‌کند؛ اینکه چگونه یک واژه واحد، مثل «مستی» یا «شراب» یا «مطرب» و «میخانه»، می‌تواند به دو معنای کاملاً متضاد – یکی زمینی و دیگری آسمانی – دلالت کند. «شتان» است تفاوت میان این دو.

من قبلاً هم اشاره کرده‌ام که سعدی چقدر زیبا این تمایز را بیان می‌کند: «مرا بگذار تا حیران بمانم چشم بر ساقی» یا «کین مستی ما نه از شراب است.» حافظ نیز از مستی‌ای سخن می‌گوید که از افسون چشم و بوی گیسو می‌آید، نه از باده. اینها همه تأییدی است بر اینکه مستی مراتبی دارد، و عالی‌ترین مرتبه آن، مستی از ذاتِ ساقی یا مطرب است، نه صرفاً از شرابی که او در دست دارد.

مولانا در این بیت به وضوح می‌گوید که «پرخماران» – یعنی کسانی که غرق در حالت مستی‌اند – «از دم مطرب چرند». این «چریدن» نه به معنای خوردن علف، بلکه به معنای بهره‌بردن و نوشیدن از نفس گرم و نوای معنوی مطرب است. این مطرب است که با «دم» خود، با نفس قدسی و کلام هدایتگر خود، به این مستان خُماری‌کشیده جان می‌بخشد و آن‌ها را به سوی «میخانه» می‌برد. میخانه در اینجا، بی‌تردید، نمادِ محفل عشق و وصل الهی است؛ جایی که شراب ناب معرفت و حضور نوشیده می‌شود.

نکته‌ای که مولانا بلافاصله پس از این بیت به آن اشاره می‌کند، و از بصیرت‌های بزرگ اوست، این است که «در سر آنچه هست، گوش آنجا رود». یعنی ادراک و فهم ما از هر مطرب و میخانه‌ای، تابعِ آنچه است که در درون ماست. اگر «صفرا» در سر ما غالب باشد، گوش ما تنها سودا و مالیخولیا می‌شنود؛ همان‌گونه که خر به بغداد می‌رود و جز پوست خربزه نمی‌بیند. این بدان معناست که اگر جان ما طالبِ شرابِ حق باشد، مطرب معنوی را خواهد یافت و از دَم او مستیِ حقیقی خواهد چشید. اما اگر درون ما آلوده و متوجه دنیا باشد، حتی نوای قدسی مطرب هم در نظر ما به لهوی بیهوده تقلیل می‌یابد و میخانه را تنها یک مکان برای عیاشی خواهیم دید.

پس، این بیت نه فقط از دو گونه مستی، که از دو گونه مطرب، دو گونه میخانه، و مهم‌تر از همه، دو گونه گوشِ شنوا سخن می‌گوید. مطربی که هدایتگر است و مستان را به سوی میخانهٔ عشق می‌برد، خود می‌تواند نماد پیامبران، اولیاء، یا مرشدان کامل باشد که با دم مسیحایی خود، جان‌ها را از خمودگیِ خُماریِ دنیا رهانیده و به وصل حق می‌رسانند. این همان دعوتی است که از ابتدای مثنوی با «بشنو» آغاز می‌شود – دعوتی به شنیدن با گوشِ جان، نه گوشِ تن، تا آنچه در پسِ الفاظ پنهان است، آشکار گردد.

نکات کلیدی

  • مستی مراتبی دارد؛ مستی حقیقی از ساقی (راهبر معنوی) است، نه از شراب ظاهری.
  • کلمات واحد (مثل مطرب، شراب، میخانه) می‌توانند دو معنای متضاد، یکی زمینی و دیگری آسمانی، داشته باشند.
  • «دم مطرب» اشاره به نفس قدسی، کلام هدایتگر و قدرت تاثیرگذار مرشد معنوی دارد.
  • «میخانه» در اینجا نماد محفل عشق و وصل الهی و مقصد نهایی سالک است.
  • ادراک ما از جهان و هر پدیده، تابع آنچه است که در سر و درون ماست؛ طالب حقیقت، حقیقت را می‌یابد.
  • این بیت بر نقش فعال مطرب (راهبر) در جذب و هدایت مریدان تأکید می‌کند.

Sources: d6-s15 · 00:27:24 d6-s15 · 00:33:00 d6-s15 · 00:41:00 d6-s15 · 00:45:41

❋

به زبانِ تو — 당신의 언어 · AI

❋

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.