읽기› 권 6› 빌랄이 하시야의 열정적인 햇볕 아래에서 주인이 유대인의 광기로 그를 가시나무로 때릴 때 “아하드, 아하드”라고 외친 이야기. 그 상처에서 빌랄의 몸에서 피가 솟구쳤고, 그의 의지와 상관없이 “아하드, 아하드”라는 소리가 터져 나왔다. 마치 다른 고통받는 자들에게서 의지와 상관없이 신음 소리가 터져 나오는 것처럼. 왜냐하면 그는 사랑의 고통으로 가득 차 있었고, 가시나무의 고통을 덜어내는 데에는 관심이 없었다. 마치 파라오의 마술사들과 게오르게스 등 무수히 많은 사람들처럼.› 대구 939

M6:939 — زین گذر کن ای پدر نوروز شد / خلق از خلاق خوش پدفوز شد

زین گذر کن ای پدر نوروز شدخلق از خلاق خوش پدفوز شد
✦ 이 베이트를 한국어로 렌더링

M6:939

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 그의 녹음된 마스나비 강의에서

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: ای پدر، از این بحث درگذر که نوروز فرا رسید و مردم از جانب آفریدگار با سرور و شادمانی لبریز شدند. معنا: این بیت دعوت می‌کند که سخنان جدی را رها کنیم و به جشن نوروز بپیوندیم، زیرا خداوند نشاط و تازگی را در دل‌ها و جهان دمیده است.

شرح

این بیت، از آن لحظات کمیاب در مثنوی است که مولانا، ناگهان مسیر سخن را می‌گرداند. من این را «لحظهٔ انقطاع» می‌نامم. مولانا در ابیات پیشین، سخت و پرشور از عشق سخن می‌گفت، از قهر عشق، از بی‌قراری عاشقان در سیل تند بلا. اما همین که نوروز سر می‌رسد، او گویی می‌گوید: «بس است! اکنون نوبت شادی و طرب است.» این دعوت به رها کردن سخن از آن رو نیست که سخن عشق، کم‌اهمیت است؛ بلکه از آن روست که خود نوروز، جلوه‌ای دیگر از همان عشق و از همان خلاقیت بی‌پایان الهی است. نوروز، خود حدیث دیگری از جان است که می‌بایست شنیده شود.

«خلق از خلاق خوش پدفوز شد.» این تعبیر بسیار لطیف است. «پدفوز» یعنی دهان‌پر و لبریز از چیزی، در اینجا لبریز از شادی و نشاط و برکت. گویی که خداوند، کامِ جهان را با شیرینی بهار پر کرده است. این نه یک تعارف خشک و خالی، بلکه یک گزارهٔ هستی‌شناسانه است: طبیعت، و به تبع آن روح انسان، در این هنگام از سال، از یک سرور درونی و الهی پر می‌شود. این سرور، محصول یک فعل آگاهانه از سوی خالق است که در چرخهٔ طبیعت متجلی می‌شود. بنابراین، شادی در نوروز، یک امر خودبنیاد و زمینی نیست؛ بلکه یک موهبت الهی و یک فیض معنوی است.

مولانا که همواره بر «سبک‌روحی» و «طرب» در سلوک تأکید دارد، در اینجا این نکته را به کمال می‌رساند. او معتقد است که مثنوی، کتاب حزن نیست، بلکه کتاب جلا و روشنی جان است. این ابیات نوروزی، نمونه‌ای درخشان از همین روحیهٔ طربناک است. او نه تنها غم را برنمی‌تابد، که حتی «توبه» را نیز از سر راه برمی‌دارد. «نوبت توبه‌شکستن می‌زند»، «توبه را بار دگر سیلاب برد»، «فرصت آمد، پاسبان را خواب برد». این شکستن توبه، نه از سر غفلت و فسق، که از سر اعتماد به مهر الهی و غرق شدن در فیض بی‌دریغ اوست. این یک رهایی از خشکی‌های زهد و یک پیوستن به دریای روان زندگی است که خود جلوه‌ای از ارادهٔ حق است.

از نظر من، این بیت تجلی‌گاه آن نگاهی است که هیچ جدایی میان ظاهر و باطن، و میان معنویت و زندگی روزمره قائل نیست. نوروز، تنها یک رویداد طبیعی نیست؛ بلکه یک آیهٔ الهی است که دل‌ها را به سوی سرور و وصل می‌خواند. این سرور، زمینه را برای شکوفایی روح و تهذیب نفس فراهم می‌آورد و انسان را آماده می‌کند تا با حالی تازه‌تر به عالم معنی بنگرد.

نکات کلیدی

  • مولانا سخن از عشق را متوقف می‌کند تا به نوروز و شادی آن بپردازد؛ این نشانهٔ «لحظهٔ انقطاع» و تغییر حال است.
  • نوروز صرفاً یک جشن زمینی نیست، بلکه یک فیض الهی است که کام جان و جهان را از سرور پر می‌کند.
  • شادی نوروزی، از منبع خلاقیت الهی سرچشمه می‌گیرد و یک سرور هستی‌شناسانه است.
  • مولانا حتی توبه را به خاطر غرق شدن در شادی و فیض الهی کنار می‌گذارد؛ این اوج سبک‌روحی اوست.
  • این بیت تأکید می‌کند که طرب و نشاط جزو لاینفک سلوک معنوی و تجلی مهر الهی است.
  • شکستن توبه در این سیاق، نشانهٔ رهایی از خشکی‌های زهد و اعتماد به بخشش بی‌کران حق است.

Sources: d6-s72 · 00:02:48 d6-s72 · 00:04:46 d6-s72 · 00:06:01

❋

به زبانِ تو — 당신의 언어 · AI

❋

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.