가잘 전체 ↗

1. 1 پریشان باد پیوسته دل از زلف پریشانش·وگر برناورم فردا سر خویش از گریبانش
2. 2 الا ای شحنه خوبی ز لعل تو بسی گوهر·بدزدیدست جان من برنجانش برنجانش
3. 3 گر ایمان آورد جانی به غیر کافر زلفت·بزن از آتش شوقت تو اندر کفر و ایمانش
4. 4 پریشان باد زلف او که تا پنهان شود رویش·که تا تنها مرا باشد پریشانی ز پنهانش
5. 5 منم در عشق بی‌برگی که اندر باغ عشق او·چو گل پاره کنم جامه ز سودای گلستانش
6. 6 در آن گل‌های رخسارش همی‌غلطید روزی دل·بگفتم چیست این گفتا همی‌غلطم در احسانش
7. 7 یکی خطی نویسم من ز حال خود بر آن عارض·که تا برخواند آن عارض که استادست خط خوانش
8. 8 ولیکن سخت می‌ترسم از آن زلف سیه کاوش·که بس دل در رسن بستست آن هندو ز بهتانش
9. 9 به چاه آن ذقن بنگر مترس ای دل ز افتادن·که هر دل کان رسن بیند چنان چاهست زندانش