가잘 전체 ↗

1. 1 ببسته است پری نهانیی پایم·ز بند اوست که من در میان غوغایم
2. 2 ز کوه قافم من که غریب اطرافم·به صورتم چو کبوتر به خلق عنقایم
3. 3 کبوترم چو شود صید چنگ باز اجل·از آن سپس پر عنقای روح بگشایم
4. 4 ز آفتاب خرد گرچه پشت من گرم است·برای سایه نشینان چو خیمه برپایم
5. 5 چو ابن وقت بود دامن پدر گیرد·چه صوفیم که به سودای دی و فردایم
6. 6 مرا چو پرده درآویختی بر این درگاه·هم از برای برآویختن نمی‌شایم
7. 7 ز لطف توست که از جغدیم برآوردی·چو طوطیان ز کف تو شکر همی‌خایم
8. 8 اگر ز جود کف تو به بحر راه برم·تمام گوهر هستی خویش بنمایم
9. 9 شکار درک نیم من ورای ادراکم·به پای وهم نیم من درازپهنایم
10. 10 سخن به جای بمان خویش بین کجایی تو·مرا بجوی همان جا که من همان جایم