لوستل› دفتر ۱› د پاچا لخوا د هغه ډاکټر رابلل چې ناروغ وګوري او حالت يې وڅېړي› بيت ۱۲۶
M1:126 — این نَفَس جانْ دامنم برتافتهست / بوی پیراهانِ یوسف یافتهست
M1:126
شرحِ سروش — د هغه د مثنوي له ثبت شویو لیکچرونو څخه
این متن بر پایهٔ سخنرانیهای ضبطشدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.
ترجمه و معنا
ترجمه به فارسی روان: این نَفَسِ جان، دامنم را برتافته (یعنی مرا سخت متوجه و برانگیخته است)، چرا که بوی پیراهن یوسف را یافته است. معنا: مولوی میگوید که روح او از شور و اشتیاق وجود شمسی در خود نشانی یافته است، همچون یعقوب که با بوی پیراهن یوسف، حضور او را از دور حس کرد و به سوی او برانگیخته شد.
شرح
در این بیت، مولانا دقیقاً در میانهٔ داستان «پادشاه و کنیزک» از مسیر قصه فاصله میگیرد و به یاد شمس تبریزی میافتد. این لحظه، یکی از آن مواردی است که مولوی با تعبیر زیبای «فیلش یاد هندوستان کرد» از آن یاد میکنم؛ لحظهای که روح او، بی اختیار، به سوی مبدأ و معشوق حقیقی خود، که در اینجا شمس تبریزی است، برانگیخته میشود.
«این نَفَس جانْ دامنم برتافتهست»، تعبیری است از یک کشش درونی، یک الهام روحی که دامان وجود مرا گرفته و با خود میکشد. این برتافتن دامن، نشانهٔ اجبار و اضطراری است که از درون خود جان برمیخیزد؛ امری که مولانا را وا میدارد تا از هرچه در جهان هست، دل برید و تنها به سوی معشوق خویش روی کند. این یک امر قلبی است، نه دستوری بیرونی، و از عمق وجود خود مولانا برمیخیزد.
بلافاصله پس از این کشش، مولانا علت آن را بیان میکند: «بوی پیراهانِ یوسف یافتهست». اینجاست که ارجاع به داستان قرآنی یوسف و یعقوب کلید فهم بیت میشود. یعقوب نابینا شده بود و یوسف دور از او در مصر؛ اما وقتی پیراهن یوسف را از راه دور برای او آوردند، یعقوب تنها با بوی پیراهن، حضور فرزند گمشدهاش را حس کرد و بیناییاش بازگشت. این «بو یافتن»، نمادی است از یک حس شهودی عمیق، یک شناخت بیواسطه که فراتر از ادراکات حسی و عقلی است. روح مولانا، فارغ از حضور فیزیکی شمس، از شمیم حضور او سرشار میشود و گویی همین بوی خوش، برای او وعدهٔ وصال و بازگشت به اصل خویش را میدهد.
این بیت، یک لحظهٔ خودزندگینامهای و بسیار ناب از مثنوی است. مولانا در اینجا به صراحت از شور و حال خود با شمس پرده برمیدارد، اما بلافاصله در ابیات بعدی (که خود من بارها به آنها اشاره کردهام)، خویشتنداری میکند و میگوید: «فتنه و آشوب و خونریزی مجو / بیش از این از شمس تبریزی مگو». این نشان میدهد که مولانا چگونه میان ضرورت بیان حقایق درونی و ملاحظات بیرونی و پرهیز از فتنهانگیزی در جامعه در نوسان است. این بیت، ندای درونی روح اوست که میخواهد از شمس بگوید، اما در نهایت، این بیان در قالب حکایتها و تمثیلها، و نه افشای مستقیم راز، تجلی پیدا میکند. این همان «نقد حال» است که مولانا بارها تأکید میکند که حکایات مثنوی، شرح حال خود او و تمام سالکان است.
نکات کلیدی
- این بیت نشانگر نقطهٔ عطف درونی مولاناست که ناگهان از روایت ظاهری جدا شده و به باطن خود میپردازد.
- «برتافتن دامن» نمادی از کشش اجباری و الهام درونی است که از منبعی فراتر از عقل و اراده سرچشمه میگیرد.
- «بوی پیراهن یوسف» کنایه از شناخت شهودی و باطنی است؛ درکی عمیق از حضور معشوق حتی در غیاب فیزیکیاش.
- این بیت اعترافی صریح به تأثیر عمیق و تحولآفرین شمس تبریزی بر روح مولاناست.
- نشاندهندهٔ تنش میان میل درونی به افشای راز و ضرورت بیرونی برای پنهانداشتن آن یا بیانش در قالب حکایات.
Sources: d1-s20 · 00:25:49 d1-s20 · 00:27:00 d1-s21 · 00:33:31
This text was reconstructed from Dr. Abdolkarim Soroush's recorded Masnavi lectures. It has not been reviewed and approved by him.
Translation & meaning
Translation: This breath of the soul has pulled my skirt, / It has found the scent of Joseph's shirt. Meaning: Mowlana states that his soul, overwhelmed by ardent longing, has found a trace of Shams's presence, just as Jacob sensed Joseph's presence from afar by the scent of his shirt and was stirred towards him.
Explanation
This couplet marks a significant moment in the Masnavi, where Mowlana abruptly diverges from the ongoing narrative of the King and the Handmaiden. It's one of those instances I often refer to as when Mowlana's 'elephant remembered India'—a powerful surge of memory and longing for his true spiritual origin, here embodied by Shams-e Tabrizi.
'This breath of the soul has pulled my skirt' is a profound expression of an internal pull, a spiritual inspiration that has seized the hem of his being and compels him. This 'pulling of the skirt' signifies an irresistible inner imperative, an urgency stemming from the very core of his soul. It's a command of the heart, not an external dictate, forcing Mowlana to detach from worldly matters and turn exclusively towards his Beloved.
Immediately following this compelling force, Mowlana clarifies its cause: 'It has found the scent of Joseph's shirt.' This is a crucial allusion to the Quranic story of Joseph and Jacob. Jacob, blinded by sorrow, recognized his lost son Joseph's distant presence through the mere scent of his shirt, and his sight was restored. This 'finding the scent' symbolizes a deep, intuitive, and non-mediated spiritual perception that transcends ordinary sensory or intellectual apprehension. Mowlana's soul, irrespective of Shams's physical absence, is filled with the spiritual aroma of his presence. This sweet scent, in turn, seems to promise reunion and a return to his true origin.
This couplet, therefore, is a moment of pure, unadulterated autobiography within the Masnavi. Mowlana openly reveals his passionate state concerning Shams. Yet, immediately in the subsequent verses (which I've emphasized on numerous occasions), he exercises restraint, stating: 'Seek not discord and strife and bloodshed; / Speak no more of Shams-e Tabrizi than this.' This illustrates Mowlana's constant tension between the imperative to express inner truths and the external considerations of avoiding societal 'fitna' (strife) and the inherent difficulty of articulating such overwhelming experiences directly. This verse is the internal cry of his soul yearning to speak of Shams, but ultimately, this expression manifests through allegories and narratives, rather than a direct unveiling of the secret. This is precisely the 'naqd-i ḥāl' (report-of-present-state) that Mowlana repeatedly insists the Masnavi's stories are: a detailed account of his own spiritual journey and that of all sincere seekers.
Key takeaways
- This verse signifies an internal turning point for Mowlana, where he suddenly detaches from the overt narrative to delve into his inner self.
- The 'pulling of the skirt' symbolizes an irresistible inner compulsion or divine inspiration, originating beyond intellect and will.
- The 'scent of Joseph's shirt' alludes to intuitive, esoteric knowledge; a profound recognition of the Beloved's presence even in physical absence.
- This couplet is an explicit acknowledgment of Shams-e Tabrizi's deep and transformative impact on Mowlana's soul.
- It demonstrates the tension between the inner urge to reveal spiritual secrets and the external necessity to conceal them or express them allegorically.
Sources: d1-s20 · 00:25:49 d1-s20 · 00:27:00 d1-s21 · 00:33:31
به زبانِ تو — ستاسو ژبه · AI
रूमी कह रहे हैं कि शम्स का ज़िक्र आते ही उनकी रूह में एक ज़बरदस्त बेचैनी और कशिश पैदा हो गई है, ठीक वैसे ही जैसे याक़ूब ने दूर से ही यूसुफ़ की क़मीस की ख़ुशबू पाकर उनकी मौजूदगी को महसूस कर लिया था।
यह शे'र मसनवी के उस अहम मोड़ को दिखाता है जहाँ रूमी अचानक बादशाह और कनीज़ की कहानी से हटकर अपने पीर, शम्स तबरेज़ी की याद में डूब जाते हैं। यह उन लम्हों में से एक है जब, जैसा कि कहा जाता है, रूमी के 'हाथी को हिंदुस्तान की याद आ गई' — यानी उनकी रूह ज़बरदस्त कशिश और तड़प के साथ अपने असल रूहानी मर्कज़ की तरफ़ खिंच जाती है, जिसका प्रतीक यहाँ शम्स हैं।
'इस रूह की साँस ने मेरा दामन खींच लिया है' (این نَفَس جانْ دامنم برتافتهست) एक अंदरूनी खिंचाव, एक रूहानी प्रेरणा का बयान है जिसने उनके वजूद के दामन को पकड़ लिया है और उन्हें अपनी तरफ़ खींच रहा है। यह दामन का खिंचना एक अंदरूनी मजबूरी और बेचैनी को दिखाता है जो सीधे उनकी जान की गहराइयों से उठ रही है। यह दिल का हुक्म है, कोई बाहरी आदेश नहीं, जो रूमी को दुनिया की हर चीज़ से मुँह मोड़कर सिर्फ़ अपने महबूब की तरफ़ متوجہ होने पर मजबूर कर रहा है।
इस कशिश के फ़ौरन बाद, रूमी इसकी वजह बताते हैं: 'इसे यूसुफ़ की क़मीस की ख़ुशबू मिल गई है' (بوی پیراهانِ یوسف یافتهست)। यह क़ुरआन में मौजूद यूसुफ़ और याक़ूब के क़िस्से की तरफ़ एक अहम इशारा है। याक़ूब, जो ग़म में अंधे हो गए थे, उन्होंने अपने खोए हुए बेटे यूसुफ़ की मौजूदगी को दूर से ही सिर्फ़ उनकी क़मीस की ख़ुशबू से पहचान लिया था, और उनकी आँखों की रौशनी लौट आई थी। यह 'ख़ुशबू मिलना' एक गहरी, सहज और रूहानी समझ का प्रतीक है जो आम حسی (hissi) या अक़्ली इदराक से कहीं परे है। रूमी की रूह, शम्स की जिस्मानी ग़ैर-मौजूदगी के बावजूद, उनकी मौजूदगी की ख़ुशबू से भर जाती है। यह ख़ुशबू जैसे उन्हें विसाल (وصال) और अपनी असलियत की तरफ़ वापसी का वादा दे रही है।
यह शे'र मसनवी में रूमी की ज़िंदगी का एक बहुत ही सच्चा और ख़ालिस لمحہ (lamha) है। यहाँ रूमी खुले तौर पर शम्स के लिए अपने इश्क़ और जुनून को ज़ाहिर करते हैं, लेकिन फ़ौरन बाद के अश'आर में वो ख़ुद को रोक लेते हैं। यह दिखाता है कि रूमी हमेशा अपने अंदर की सच्चाइयों को बयान करने की ज़रूरत और बाहरी दुनिया के लिहाज़ और फ़ितना पैदा करने से बचने के बीच एक कशमकश में रहते थे। यह शे'र उनकी रूह की अंदरूनी पुकार है जो शम्स के बारे में बोलना चाहती है, लेकिन आख़िरकार यह बयान कहानियों और मिसालों के पर्दे में ज़ाहिर होता है, न कि राज़ के सीधे इज़हार में।
- برتافتهست
- खींच लिया है, मरोड़ दिया है; यहाँ इसका मतलब है कि ज़बरदस्ती अपनी तरफ़ खींच लिया है या बेचैन कर दिया है।
- نَفَس جان
- जान की साँस, रूह की साँस; यह एक अंदरूनी, रूहानी प्रेरणा या एहसास की तरफ़ इशारा है।
- پیراهانِ یوسف
- यूसुफ़ की क़मीस; क़ुरआन की कहानी का हवाला है जहाँ पैग़म्बर याक़ूब ने दूर से ही अपने बेटे यूसुफ़ की क़मीस की ख़ुशबू से उनकी मौजूदगी को पहचान लिया था। यह ग़ैब से आने वाली ख़ुशख़बरी या महबूब की मौजूदगी के एहसास का प्रतीक है।
Rumi menyatakan bahwa jiwanya, yang diliputi kerinduan mendalam, telah menemukan jejak kehadiran Shams, sebagaimana Yakub merasakan kehadiran Yusuf dari kejauhan melalui aroma gamisnya dan tergerak ke arahnya.
Bait ini menandai momen penting dalam Masnavi. Di tengah-tengah kisah Raja dan Dayang, penyebutan kata "Shams" (matahari) membuat Rumi—dalam istilahnya sendiri—seperti "gajah yang teringat akan India". Ia tiba-tiba ditarik dari alur cerita dan kembali pada cinta spiritual sejatinya, Shams-e Tabrizi.
Ungkapan "Napas jiwa ini telah menarik tepian jubahku" (īn nafas jān dāmanam bartāfta-st) adalah metafora untuk sebuah tarikan batin yang tak tertahankan, sebuah ilham rohani yang seakan-akan mencengkeram ujung jubah wujudnya dan memaksanya bergerak. Ini bukanlah perintah dari luar, melainkan sebuah desakan dari lubuk jiwa Rumi sendiri yang memaksanya untuk berpaling dari segala urusan duniawi dan menghadap sepenuhnya kepada Sang Kekasih.
Segera setelah itu, Rumi menjelaskan penyebab tarikan ini: "ia telah menemukan aroma gamis Yusuf" (būy-i pīrāhān-i Yūsuf yāfta-st). Ini adalah kiasan kunci yang merujuk pada kisah Nabi Yakub dan Yusuf dalam Al-Qur'an. Yakub, yang buta karena kesedihan, dapat merasakan kehadiran putranya yang telah lama hilang hanya dari aroma gamis Yusuf yang dibawa dari Mesir, dan penglihatannya pun pulih. "Menemukan aroma" ini melambangkan persepsi spiritual yang mendalam dan intuitif, sebuah pengenalan langsung yang melampaui indra dan akal biasa. Jiwa Rumi, meskipun tanpa kehadiran fisik Shams, dipenuhi oleh aroma spiritual kehadirannya, yang seolah menjanjikan penyatuan kembali dengan sumber sejatinya.
- برتافتهست
- Telah menarik, memuntir, atau mencengkeram dengan kuat. Dalam konteks ini, menggambarkan sebuah tarikan batin yang kuat dan tak tertahankan.
- نَفَس جان
- Secara harfiah 'napas jiwa'. Mengacu pada esensi atau dorongan terdalam dari ruh, sebuah inspirasi atau bisikan batin.
- پیراهان یوسف
- Gamis Yusuf. Merujuk pada kisah dalam Al-Qur'an (Surah Yusuf) di mana aroma gamis Nabi Yusuf yang dibawa dari Mesir memulihkan penglihatan ayahnya, Nabi Yakub. Dalam puisi sufi, ini menjadi simbol kabar gembira, jejak kehadiran Sang Kekasih, atau pengetahuan intuitif yang membawa penyembuhan spiritual.
Rumi dice que su alma, abrumada por un anhelo ardiente, ha percibido un rastro de la presencia de Shams, tal como Jacob sintió la presencia de José desde lejos por el aroma de su camisa y fue impulsado hacia él.
Este verso marca un momento significativo en el Masnavi, donde Rumi se desvía abruptamente de la narración del Rey y la Sirvienta. Es una instancia en la que, como dice el proverbio, «su elefante recordó la India»: una poderosa oleada de memoria y anhelo por su verdadero origen espiritual, aquí encarnado en Shams de Tabriz.
La frase «este aliento del alma ha tirado de mi túnica» es una expresión de una atracción interna, una inspiración espiritual que ha agarrado el borde de su ser y lo compele. Este «tirar de la túnica» significa un imperativo interior irresistible que surge desde el núcleo mismo de su alma. Es una orden del corazón que obliga a Rumi a desapegarse de los asuntos mundanos y volverse exclusivamente hacia su Amado.
Inmediatamente después, Rumi aclara la causa de esta fuerza: «ha encontrado el aroma de la camisa de José». Esta es una alusión crucial a la historia coránica de José y Jacob. Jacob, cegado por el dolor, reconoció la presencia lejana de su hijo perdido a través del mero aroma de su camisa, y su vista fue restaurada. Este «encontrar el aroma» simboliza una percepción espiritual profunda, intuitiva y no mediada que trasciende la aprehensión sensorial o intelectual ordinaria. El alma de Rumi, independientemente de la ausencia física de Shams, se llena con el aroma espiritual de su presencia, y este dulce olor parece prometer la reunión y el regreso a su verdadero origen.
Este verso es, por lo tanto, un momento de autobiografía pura dentro del Masnavi. Rumi revela abiertamente su estado apasionado con respecto a Shams, pero inmediatamente después ejerce contención, ilustrando la tensión constante entre el imperativo de expresar verdades internas y las consideraciones externas para evitar la discordia (fitna) en la sociedad.
- نَفَسِ جان
- Literalmente «aliento del alma». Se refiere a una inspiración profunda y espiritual, un impulso irresistible que surge del núcleo del ser.
- دامنم برتافتهست
- Literalmente «ha torcido/tirado de mi túnica». Una expresión idiomática que significa ser agarrado, compelido o impulsado con fuerza por una emoción o inspiración.
- پیراهانِ یوسف
- «La camisa de José». Una alusión a la historia coránica en la que el aroma de la camisa de José, traída desde Egipto, le devuelve la vista a su padre Jacob en Canaán, simbolizando la percepción espiritual a distancia y la buena nueva de la reunión.
鲁米说,他的灵魂因强烈的渴望,感受到了沙姆斯(Shams)存在的迹象,就像雅各伯单凭优素福衬衫的香气,便从远方感知到他的存在,并被深深触动。
这首诗节是《玛斯纳维》中的一个关键时刻。鲁米在此突然中断了“国王与侍女”的故事,转而忆起他的精神导师大不里士的沙姆斯。这是一种鲁米式的“大象忆起了印度斯坦”的时刻——他的灵魂不由自主地被一股强大的力量牵引,朝向他真正的精神归宿。
“我的灵魂扯住我的衣角”(این نَفَس جانْ دامنم برتافتهست)生动地描绘了一种来自内在的、不可抗拒的牵引力。这股力量攫住了他存在的衣襟,迫使他放下世俗的叙事,全然转向他所钟爱的对象。这并非外在的命令,而是源自他灵魂深处的迫切呼唤。
紧接着,鲁米解释了这股力量的源头:“因它已闻到优素福衬衫的馨香”(بوی پیراهانِ یوسف یافتهست)。此处引用了《古兰经》中优素福(约瑟)与雅各伯(雅各)的故事,是理解本诗节的关键。雅各伯因思念儿子而失明,但当优素福的衬衫从远方的埃及被带回时,他仅凭其香气便感知到儿子的存在,并重获光明。“闻到香气”象征着一种深刻的、直觉性的灵知,它超越了普通的感官或理智。同样,鲁米的灵魂,无论沙姆斯肉身是否在场,都充满了他的精神芬芳,这香气本身就预示着重逢与回归本源的希望。
因此,这首诗节是《玛斯纳维》中一段极为真挚的自白。鲁米坦率地揭示了他对沙姆斯的激情,但又在随后的诗句中自我克制,说“莫再多言大不里士的沙姆斯”,以免引起世俗的纷争(fitna)。这体现了鲁米内心的一种张力:一方面渴望言说内在的真理,另一方面又顾及现实,选择通过寓言而非直接揭示秘密来表达。这正是他所说的“报道现状”(naqd-i ḥāl)——《玛斯纳维》中的故事,既是他本人,也是所有求道者的心路历程。
- نَفَس
- (Nafas)气息,瞬间,此处指灵魂或内在的灵性冲动。
- جان
- (Jān)灵魂,生命,精神。在此处与“نفس”连用,强调其源自灵魂深处。
- برتافتن
- (Bar-tāftan)扭转,拉扯,抓住。此处意为灵魂强行抓住并牵引着诗人。
- یوسف
- (Yūsuf)优素福,即《圣经》中的约瑟。《古兰经》中的先知,其故事象征着灵性的美、分离与重逢。
مولانا میگوید که روحش با یاد شمس تبریزی به شور و هیجان آمده و او را وامیدارد تا از او سخن بگوید، همانطور که یعقوب با استشمام بوی پیراهن یوسف، به وصال او امیدوار و برانگیخته شد.
این بیت یکی از لحظات بسیار شخصی و کلیدی مثنوی است که در آن مولانا ناگهان از میانهٔ داستان «پادشاه و کنیزک» خارج میشود و به معشوق حقیقی خود، شمس تبریزی، میپردازد. این همان حالتی است که میتوان آن را «یاد هندوستان کردن فیل» نامید؛ لحظهای که روح شاعر بیاختیار به سوی اصل و مبدأ خود کشیده میشود.
تعبیر «جانْ دامنم برتافتهست» بیانگر یک کشش و الهام درونی مقاومتناپذیر است. گویی روح مولانا گریبانش را گرفته و او را مجبور میکند که از روایت داستان دست بکشد و به امری مهمتر بپردازد. این یک اضطرار قلبی است، نه یک تصمیم عقلانی.
علت این کشش در مصرع دوم با اشاره به داستان قرآنی حضرت یوسف روشن میشود: «بوی پیراهانِ یوسف یافتهست». همانطور که حضرت یعقوبِ نابینا، از فاصلهای دور، با استشمام بوی پیراهن یوسف، به بازگشت او یقین پیدا کرد و بیناییاش را بازیافت، روح مولانا نیز با یاد شمس، حضور معنوی او را شهود میکند. این «بو یافتن» نماد شناختی بیواسطه، عمیق و فراتر از حواس ظاهری است. یاد شمس برای مولانا، نویدبخش وصال و بازگشت به حقیقت خویش است.
این بیت، اعتراف صریح مولانا به تأثیر دگرگونکنندهٔ شمس بر جان اوست. با این حال، او بلافاصله در ابیات بعدی عنان سخن را میکشد و از افشای بیشتر راز پرهیز میکند. این امر نشاندهندهٔ کشمکش دائمی مولانا میان شور درونی برای بیان حقایق و ضرورت بیرونی برای حفظ اسرار و پرهیز از ایجاد فتنه در میان کسانی است که ظرفیت درک این تجربیات را ندارند.
- نَفَس جان
- دم یا لحظهای که جان آدمی به هیجان میآید؛ الهام روحی.
- برتافتن
- پیچیدن، به هیجان آوردن، کشیدن و به سوی خود برانگیختن.
- دامنم برتافتهست
- کنایه از اینکه مرا به شدت به خود مشغول کرده و به سویی میکشد؛ گریبانم را گرفته است.
Rumi sagt, dass seine Seele, von leidenschaftlicher Sehnsucht überwältigt, eine Spur der Gegenwart von Schams gefunden hat, so wie Jakob die ferne Gegenwart Josephs am Duft seines Hemdes spürte und zu ihm hingezogen wurde.
Dieser Vers ist ein zutiefst persönlicher und autobiographischer Moment im Masnavi. Mitten in der Erzählung vom König und der Sklavin weicht Rumi plötzlich vom Weg ab. Die Erwähnung des Wortes „Schams“ (Sonne) löst in ihm eine überwältigende Erinnerung an seinen spirituellen Meister, Schams-e Tabrizi, aus. Dies ist, was Dr. Soroush als einen Moment beschreibt, in dem Rumis „Elefant sich an Indien erinnert“ – ein unaufhaltsamer Drang nach seinem wahren spirituellen Ursprung.
Der Ausdruck „mein Gewand ergriffen“ (dāmanam bar-tāfteh-ast) symbolisiert einen unwiderstehlichen inneren Zug, eine spirituelle Inspiration, die ihn packt und mit sich reißt. Es ist kein äußerer Befehl, sondern ein Gebot des Herzens, das aus der Tiefe seiner eigenen Seele aufsteigt und ihn zwingt, sich von weltlichen Dingen abzuwenden und sich ausschließlich seinem Geliebten zuzuwenden.
Die Ursache für diesen inneren Zwang wird sofort enthüllt: „er hat den Duft von Josephs Hemd vernommen“. Dies ist eine Anspielung auf die koranische Geschichte von Jakob und Joseph. Jakob, der vor Kummer erblindet war, erkannte die ferne Gegenwart seines verlorenen Sohnes allein am Duft seines Hemdes, woraufhin sein Augenlicht zurückkehrte. Dieses „Wahrnehmen des Duftes“ steht für eine tiefe, intuitive Erkenntnis, die über die gewöhnliche sinnliche oder intellektuelle Wahrnehmung hinausgeht. Rumis Seele wird, unabhängig von der physischen Abwesenheit von Schams, vom spirituellen Duft seiner Gegenwart erfüllt. Dieser Vers ist somit ein offenes Bekenntnis zum tiefgreifenden und transformativen Einfluss von Schams auf Rumis Seele und zeigt die Spannung zwischen dem inneren Drang, spirituelle Geheimnisse zu offenbaren, und der Notwendigkeit, sie in Allegorien zu kleiden.
- نَفَسِ جان
- Wörtlich „Atem der Seele“. Bezeichnet einen tiefen, inneren Impuls oder eine spirituelle Inspiration, die direkt aus dem Kern des eigenen Wesens entspringt.
- برتافتن
- Ein vielschichtiges Verb, das hier „ergreifen“, „packen“, „verdrehen“ oder „aufwühlen“ bedeutet. Es beschreibt eine kraftvolle, zwingende Handlung, die den Erzähler aus seinem bisherigen Kurs reißt.
- پیراهانِ یوسف
- Das Hemd Josephs. Eine zentrale Anspielung auf die koranische Geschichte, in der der Duft von Josephs Hemd seinem blinden Vater Jakob die Nachricht von seiner Sicherheit und schließlich sein Augenlicht zurückbringt. Es symbolisiert ein Zeichen oder einen Beweis, der eine intuitive, spirituelle Gewissheit über den abwesenden Geliebten vermittelt.
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.