M1:1348 — شاخ و برگ از حبسِ خاک آزاد شد / سَر برآورد و حریف باد شد

مولانا در این بیت، برای به تصویر کشیدن اوج شادی و رهایی خرگوش، از یک تشبیه بسیار زنده و طبیعی استفاده می‌کند. خرگوش که تا دیروز اسیر ترس و بندگی شیر بود، اکنون با مرگ شیر، گویی از زندانی تنگ و تاریک (حبس خاک) آزاد شده است.

همان‌طور که یک گیاه جوان، خاک را می‌شکافد، سر بیرون می‌آورد (سَر برآورد) و با رهایی کامل، در پهنه دشت با باد هم‌نفس و همراه می‌شود (حریف باد شد)، خرگوش نیز اکنون از اسارت ترس رها شده و در دشت آزادانه می‌رقصد و شادی می‌کند. این تصویر، صرفاً یک خوشحالی ساده نیست، بلکه نمادی از حیات دوباره، رشد و شکوفایی پس از دوره‌ای از خفقان و محدودیت است. مولانا با این تشبیه، رهایی از یک ستمگر بیرونی را به یک فرآیند طبیعی و درونی رشد و آزادی پیوند می‌زند و نشان می‌دهد که چگونه جان‌های اسیر، پس از رهایی، به رقص و زندگی بازمی‌گردند.