لوستل› دفتر ۱› د ما شاء الله کان تفسیر› بيت ۱۹۰۲
M1:1902 — ای برادر عقل یکدم با خود آر / دم بدم در تو خزانست و بهار
M1:1902
مانا · به زبانِ تو — ستاسو ژبه · AI
این بیت انسان را فرا میخواند تا به درون خود بنگرد و دریابد که همانند طبیعت، وجود او نیز دائماً در حال تغییر و تحول میان حالات گوناگون، از مرگ و زندگی و از غم و شادی، است.
مولانا پس از توصیف قدرت خداوند در آفرینش مداوم و بازگرداندن حیات به طبیعت پس از خزان، در این بیت، این تصویر را به دنیای درون انسان میآورد. او از خواننده میخواهد که لحظهای تأمل کند و این چرخهٔ عظیم را در وجود خود نیز مشاهده نماید.
همانطور که طبیعت در پاییز میمیرد و در بهار زنده میشود، حالات روحی و معنوی انسان نیز دائماً در نوسان است. «خزان» در اینجا نماد دورههای اندوه، ناامیدی، غفلت و «مرگ» معنوی است، و «بهار» نماد لحظات شادی، امید، آگاهی و حیات روحانی. این دگرگونی «دمبهدم» یا لحظهبهلحظه رخ میدهد و نشان میدهد که هیچ حالتی، چه خوب و چه بد، پایدار نیست.
این بیت دعوتی است به خودشناسی. مولانا میگوید اگر به این دگرگونی درونی آگاه شوی، میفهمی که همان نیروی الهی که بر کائنات حاکم است، در وجود تو نیز فعال است. درک این حقیقت، انسان را از اسارت در یک حالت خاص (مثلاً ناامیدی) رها میکند و به او یادآوری میکند که پس از هر خزانی، بهاری در راه است.
- عقل با خود آر
- به خود بیا، هوشیار شو، تأمل کن
- دم بدم
- لحظه به لحظه، پیوسته، مدام
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.