لوستل› دفتر ۱› د دې حديث په بیان کې چې ان لربکم فی ایام دهرکم نفحات الا فتعر ضوا لها› بيت ۱۹۵۹
M1:1959 — نفحه آمد مر شما را دید و رفت / هر که را میخواست جان بخشید و رفت
M1:1959
مانا · به زبانِ تو — ستاسو ژبه · AI
فرصتهای معنوی و الهامات ربانی همچون نسیمی گذرا هستند؛ میآیند، به افراد مستعد فیض میرسانند و به سرعت میگذرند.
این بیت در ادامهٔ حدیثی از پیامبر اسلام است که میفرماید: «پروردگار شما در روزگار شما نسیمهای رحمتی دارد، پس خود را در معرض آنها قرار دهید.» مولانا این «نفحات» یا نسیمهای الهی را به فرصتهایی تشبیه میکند که برای رشد روحانی انسان فراهم میشوند.
این نسیم، یک الهام، یک گشایش درونی، یا یک موهبت معنوی است که ناگهان از راه میرسد. اما این فرصت همیشگی نیست؛ «شما را دید و رفت». یعنی اگر انسان آماده و پذیرای آن نباشد، آن را از دست خواهد داد. این نسیم گزینشی عمل میکند و تنها به کسانی «جان میبخشد» که آنها را لایق و خواهان مییابد. این «خواستن» به آمادگی و طلب درونی سالک اشاره دارد. بیت بعدی بلافاصله هشدار میدهد که نسیم دیگری در راه است و نباید این یکی را هم از دست داد. بنابراین، پیام اصلی بیت، تأکید بر لزوم بیداری و هوشیاری دائمی برای دریافت الطاف گذرا و ارزشمند الهی است.
- نفحه
- نسیم، وزش باد، در اینجا استعاره از الهام و فیض الهی
- مر
- حرف اضافه به معنی «برای» یا «را» که در فارسی قدیم رایج بوده است
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.