M1:465 — هر فَریقی مَر امیری را تبع / بنده گشته میر‌ِ خود را از طمع

这句诗是鲁米讲述“心怀叵测的维齐尔与十二个基督教派别”故事的一部分。前一节诗交代，耶稣的追随者分裂为十二个部落，每个部落都由一位首领（埃米尔，Amīr）统治。这节诗则揭示了这种社会结构的内在病灶。

关键在于“因着贪婪”（از طمع）这个词。它点明了民众与领袖之间的关系并非基于共同的信仰或真理，而是建立在世俗欲望和物质利益之上。民众追随领袖，是希望从他那里分得一杯羹；他们不是自由的信徒，而是欲望的“奴仆”（بنده）。这种依附关系是脆弱且腐化的。

鲁米在此处描绘了一幅灵性堕落的图景。当一个社群的凝聚力从对上帝的共同虔诚转向对世俗领袖的个人崇拜和利益追逐时，它便失去了真正的根基。这为接下来那位邪恶维齐尔（وزیر）轻易地操控所有十二位首领及其民众埋下了伏笔。因为这些领袖和民众已经被贪婪蒙蔽了双眼，他们很容易被一个更懂得玩弄权术和欲望的人所控制。这个故事不仅仅是批评历史上的某个基督教派别，更是对任何一个将世俗权威和个人私欲置于神圣真理之上的群体的深刻警示。

این بیت بخشی از داستان وزیر حیله‌گر پادشاه جهود است که قصد داشت مسیحیان را گمراه کند. مولانا در اینجا وضعیت جامعهٔ مسیحی آن زمان را توصیف می‌کند که به دوازده قبیله یا گروه (سبط) تقسیم شده بودند و هر گروه رهبر یا امیر خود را داشت.

نکتهٔ اصلی بیت در کلمهٔ «طمع» نهفته است. این پیروی کورکورانه از رهبران، نه از سر ایمان و حقیقت‌جویی، بلکه به دلیل حرص و امید به کسب منافع مادی و دنیوی بود. مردم به جای پیروی از حقیقت عیسی، بنده و غلام امیران خود شده بودند، زیرا گمان می‌کردند از این طریق به خواسته‌هایشان می‌رسند. این «طمع» همان نقطه ضعفی است که در ادامهٔ داستان، وزیر مکار از آن برای به فساد کشاندن کل جامعه استفاده می‌کند. مولانا نشان می‌دهد که چگونه وابستگی به منافع دنیوی، جامعه را از درون تهی و در برابر فریب و گمراهی آسیب‌پذیر می‌سازد.