M1:496 — در یکی گفته که استادی طلب / عاقبت‌بینی نیابی در حسب

این بیت بخشی از داستان وزیری است که برای گمراه کردن مسیحیان، عمداً آموزه‌های متناقض و درهمی را در نسخه‌های انجیل وارد می‌کند. در اینجا، مولانا یکی از آن آموزه‌های صحیح و عمیقاً عرفانی را نقل می‌کند که وزیر در میان مطالب انحرافی گنجانده بود. پیام این بیت، یکی از اصول بنیادین تصوف است: تأکید بر ضرورت وجود «پیر» یا «استاد» در راه سلوک.

مصرع اول، «استادی طلب»، دعوتی مستقیم به یافتن یک راهنمای روحانی است. مصرع دوم دلیل آن را توضیح می‌دهد: «عاقبت‌بینی»، یعنی توانایی دیدن فرجام کارها و تشخیص راه حق از باطل، فضیلتی اکتسابی است، نه موروثی. این بصیرت معنوی در «حسب» و «نسب» و افتخارات خانوادگی یافت نمی‌شود. انسان با تکیه بر جایگاه اجتماعی یا پیشینه‌ی خانوادگی خود به حقیقت نمی‌رسد، بلکه باید متواضعانه در محضر استادی زانوی شاگردی بزند.

نقطه‌ی کلیدی در این داستان، تضاد این توصیه با توصیه‌های دیگری است که وزیر در جای دیگر وارد کرده است (مثلاً بیت ۴۹۹: «در یکی گفته که استا هم توی»). هدف وزیر ایجاد سردرگمی است تا سالک نداند که آیا باید به دنبال مرشد باشد یا به خود تکیه کند. مولانا با نمایش این تناقض‌ها، نشان می‌دهد که چگونه حقیقت و باطل می‌توانند در هم آمیخته شوند و اهمیت داشتن یک راهنمای حقیقی برای جدا کردن این دو از هم را برجسته می‌سازد.