M4:1368 — چونک خواب غفلت آیدشان به سر / راست بینند و چه سودست آن نظر

مولانا در این بخش از داستان، دنیای مادی را به بازتابی از باغ حقیقی معنوی در دل عارفان تشبیه می‌کند. او مردمی را که سرگرم این دنیای ظاهری هستند، «مغروران» یا فریب‌خوردگان می‌نامد که به دنبال «عکس» می‌دوند و از «اصل» گریزانند. این سرگشتگی و دلخوشی به ظواهر، مانند یک «خواب غفلت» است.

این بیت لحظه‌ی بیداری از این خواب را توصیف می‌کند که همان لحظه‌ی مرگ است. در آن هنگام، پرده‌ها کنار می‌رود و انسان حقیقت را آن‌گونه که هست («راست») می‌بیند. او متوجه می‌شود که تمام عمر خود را صرف یک خیال و بازتاب کرده است. اما این «نظر» و بینش جدید، گرچه حقیقی است، دیگر سودی ندارد، زیرا فرصت عمل و بازگشت از دست رفته است. این بیداری، بیداری حسرت‌باری است که در گورستان‌ها طنین می‌اندازد، همانطور که در بیت بعدی می‌گوید: «بس به گورستان غریو افتاد و آه».