M4:1385 — خویش مجرم دان و مجرم گو مترس / تا ندزدد از تو آن استاد درس

این بیت در ادامهٔ تمثیل «درخت خروب» در «مسجد دل» بیان می‌شود. مولانا «کژی» و انحراف در وجود انسان را به آن درخت ویرانگر تشبیه می‌کند و راه مقابله با آن را نشان می‌دهد.

راه حل، پذیرش مسئولیت است. انسان باید خود را «مجرم» بداند و با شجاعت به این واقعیت اعتراف کند. این اعتراف، شرط اصلی برای یادگیری و رشد معنوی است. همان‌طور که شاگردی که ادعای دانایی می‌کند، چیزی از استاد نمی‌آموزد، انسانی هم که گناهان خود را انکار یا توجیه می‌کند، خود را از درس رحمت و مغفرت الهی محروم می‌سازد. «استاد» در اینجا نماد خداوند یا راهنمای معنوی است که آمادهٔ آموزش و بخشایش است، اما تنها زمانی که شاگرد (انسان) جایگاه خود را بشناسد و با فروتنی طلب راهنمایی کند.

مولانا این رویکرد را در تقابل با رفتار ابلیس قرار می‌دهد که گناه خود را نپذیرفت و خداوند را مقصر دانست («رب بما اغویتنی»). در مقابل، آدم و حوا با گفتن «ربنا ظلمنا انفسنا» (پروردگارا، ما به خود ستم کردیم)، مسئولیت خطای خود را پذیرفتند و راه را برای بخشایش الهی گشودند. بنابراین، اعتراف به گناه، نه نشانهٔ ضعف، که کلید گشایش درهای معرفت و رحمت است.