M4:233 — نفس شهوانی ز حق کرست و کور / من به دل کوریت می‌دیدم ز دور

این بیت بخشی از گفتگویی است که در آن، خداوند یا یک نگهبان الهی، فردی را که از روی غفلت و شهوت مرتکب خطایی شده، سرزنش می‌کند. آن فرد گمان می‌کرد که چون کسی او را نمی‌بیند، می‌تواند آزادانه عمل کند، اما غافل بود که تحت نظر نگهبانی بصیر و سمیع قرار دارد.

مولانا در اینجا علت اصلی این خطا را بیان می‌کند: «نفس شهوانی». نفس اماره یا همان امیال مادی و حیوانی، همچون پرده‌ای بر حواس باطنی انسان عمل می‌کند. این نفس، گوش دل را از شنیدن پیام حق «کر» و چشم دل را از دیدن حقیقت «کور» می‌سازد. در نتیجه، فرد تصور می‌کند که تنهاست و اعمالش پنهان می‌ماند.

مصراع دوم، نقطه مقابل این کوری را نشان می‌دهد. در حالی که انسان به دلیل پیروی از نفس، نابیناست، خداوند با علم و بصیرت کامل، این «کوریِ دل» را از همان ابتدا و «از دور» مشاهده می‌کند. این آگاهی الهی به این معناست که غفلت بنده، چیزی را از علم خداوند پنهان نمی‌کند و او حتی پیش از وقوع خطا، از زمینه‌های درونی آن باخبر است. این بیت بر تقابل میان جهل و غفلت انسان و علم و احاطه‌ی کامل خداوند تأکید دارد.