M4:2629 — چونک تتماجش دهد او کم خورد / خشم گیرد مهرها را بر درد

این بیت در داستان بازِ پادشاه است که به دست یک پیرزن نادان و جاهل افتاده است. پیرزن از روی محبت اما با جهالت کامل، ناخن‌ها و منقار باز را که ابزار اصلی زندگی و شکارش است، می‌بُرد. سپس تلاش می‌کند به این پرنده‌ی شکاری، «تتماج» که نوعی آش رشته است، بدهد.

طبیعتاً باز این غذا را نمی‌خورد یا بسیار کم می‌خورد، چون این خوراکِ او نیست. اما پیرزن این امتناع را حمل بر تکبر و ناسپاسی باز می‌کند. او نمی‌فهمد که مشکل از غذایی است که می‌دهد، نه از طبیعتِ باز. در نتیجه، آن «مهر» و محبتی که در ابتدا به خیال خود به باز نشان می‌داد، به خشم و غضب تبدیل می‌شود. او با عصبانیت، تمام لطف و مهربانی خود را پاره کرده و از بین می‌برد.

مولانا از این تصویر استفاده می‌کند تا نشان دهد که چگونه محبتِ جاهلانه می‌تواند به سرعت به خشونت تبدیل شود. وقتی کسی از روی نادانی به دیگری «لطف» می‌کند و آن شخص آن را نمی‌پذیرد (چون برایش مناسب یا مفید نیست)، فرد جاهل احساس می‌کند که به او توهین شده و محبتش بی‌ارزش شمرده شده است. این داستان تمثیلی است برای روح بلند و ملکوتی انسان که در قفس دنیا و تحت تربیت‌های نادرست مربیان جاهل، از غذای معنوی خود محروم مانده و به چیزهای نامناسب و دنیوی وادار می‌شود.