M5:1349 — کرد خاموش و کنیزک را نگفت / راز را از بهر طمْع خود نهفت

این بیت نقطهٔ عطف داستان و لحظهٔ شکل‌گیری تصمیم فاجعه‌بار خاتون است. او از شکاف در، عمل کنیزک و خر را می‌بیند و به جای آنکه برآشوبد یا کنیز را مجازات کند، سکوت می‌کند. این سکوت از سر چشم‌پوشی یا بزرگواری نیست، بلکه کاملاً حساب‌شده و از روی «طمع» است. مولانا با این کلمه، نیت او را آشکار می‌کند: حسادت و شهوت در دلش چنان شعله‌ور شده که می‌خواهد این لذت را برای خود تصاحب کند. او راز کنیز را فاش نمی‌کند، نه برای حفظ آبروی او، بلکه برای آنکه بتواند بعداً کنیز را از صحنه خارج کرده و جای او را بگیرد.

این پنهان‌کاری، مقدمهٔ غفلت بزرگ‌تری است. خاتون تنها ظاهر ماجرا (لذت) را دیده و از «دقیقه» یا نکتهٔ ظریف و حیاتی آن، یعنی کدویی که کنیز برای کنترل آلت خر به کار می‌برد، بی‌خبر است. سکوت او، که از طمع نفسانی سرچشمه می‌گیرد، راه را برای هلاکتش هموار می‌کند. در نگاه عرفانی، این بیت نشان می‌دهد که چگونه امیال نفسانی (طمع) چشم انسان را بر روی حقیقت کامل می‌بندد و او را به سمت درکی ناقص و ویرانگر سوق می‌دهد. او راز را برای منفعت خود نگه می‌دارد، غافل از آنکه همین راز ناقص، او را به کام مرگ خواهد کشاند.