M5:1348 — از پی روپوش می‌گفت این سخُن / کای کنیزک آمدم در باز کن

این بیت لحظه‌ای کلیدی در داستان را به تصویر می‌کشد که در آن، ریاکاری و پنهان‌کاری خاتون آشکار می‌شود. او که از شکاف در، راز کنیزک و خر را دیده و از حسادت شعله‌ور شده است، تصمیم می‌گیرد خود را بی‌خبر نشان دهد تا بتواند بعداً نقشهٔ خود را عملی کند.

عمل او، یعنی در زدن و صدا کردن کنیزک، یک «روپوش» یا سرپوش گذاشتن بر آگاهی و نیت واقعی اوست. او نمی‌خواهد کنیزک بفهمد که رازش فاش شده است. این پنهان‌کاری، زمینه‌ساز فاجعه‌ای است که در ادامه رخ می‌دهد. خاتون نه تنها حقیقت را از کنیزک پنهان می‌کند، بلکه مهم‌تر از آن، بر جهل خود نسبت به یک جزء حیاتی ماجرا (یعنی کدو) نیز سرپوش می‌گذارد. این «روپوش» گذاشتن نمادی از دیدنِ ناقص و فهمِ سطحی است که به هلاکت او می‌انجامد. او ظاهر عمل را می‌بیند اما از باطن و «دقیقه»ی آن بی‌خبر است و همین نگاه ناقص، او را به کام مرگ می‌کشاند.