M5:1395 — کافران را بیم کرد ایزد ز نار / کافران گفتند نار اولی ز عار

این بیت در میانهٔ داستان کنیزک و خاتون و خر قرار دارد که در آن، خاتون به خاطر پیروی بی‌لجام از شهوت نفسانی خود به مرگی فجیع و رسواکننده دچار می‌شود. مولانا این مرگ را نماد «عذاب رسوایی» (عذاب الخزی) می‌داند که از آتش جهنم نیز بدتر است.

در این بیت، مولانا به یک تصور رایج در میان کافران و منکران اشاره می‌کند: آن‌ها از آتش جهنم ترسانده می‌شوند، اما پاسخ می‌دهند که تحمل آتش برایشان آسان‌تر از تحمل ننگ و عار است. این گفته در ظاهر شجاعانه و حاکی از غیرت به نظر می‌رسد، اما مولانا در بیت بعدی بلافاصله این دیدگاه را رد می‌کند. او توضیح می‌دهد که آتش جهنم، خود سرچشمه و اصل همهٔ رسوایی‌هاست و این دو از هم جدا نیستند. همان‌طور که آتش شهوت، آن زن را به هلاکت و رسوایی کشاند، آتش دوزخ نیز عذابی است که ننگ و خواری را در ذات خود دارد.

بنابراین، این بیت یک مقدمه برای رد یک باور غلط است. مولانا نشان می‌دهد که گناهکاران و پیروان نفس، درک درستی از ماهیت عذاب الهی ندارند. آن‌ها گمان می‌کنند می‌توانند بین آتش و عار یکی را انتخاب کنند، در حالی که پیروی از نفس (که نماد آن خر است) و سرپیچی از حق، هر دو را با هم به ارمغان می‌آورد: هم سوز آتش و هم ننگ ابدی.