M5:1394 — این بود اظهار سر در رستخیز / الله الله از تن چون خر گریز

این بیت، نتیجه‌گیری اخلاقی و عرفانی داستان «خاتون و خر» است. مولانا مرگ فجیع آن زن را که شهوتش بر عقلش غلبه کرد، نمادی از سرنوشت نهایی انسان در روز قیامت (رستخیز) می‌داند. همان‌طور که در آن داستان، باطن حیوانی و شهوانی زن به شکلی وحشتناک آشکار شد و او را به هلاکت رساند، در قیامت نیز رازها و نیات درونی انسان‌ها برملا خواهد شد.

نیم‌بیت دوم یک هشدار مستقیم و قوی است. مولانا «تن» یا همان «نفس بهیمی» (نفس حیوانی) را به خری تشبیه می‌کند که اگر مهار نشود، انسان را به نابودی می‌کشاند. فریاد «الله الله» برای تأکید بر خطر و لزوم بیداری است. پیام اصلی این است که باید از اسارت خواسته‌های پست جسمانی گریخت، چرا که پیروی کورکورانه از آن‌ها، رسوایی و هلاکت ابدی را در پی دارد. این فرار، یک فرار معنوی به سوی خدا و ارزش‌های الهی است.