M5:3077 — گفت آخر از خدا شرمی بدار / می‌کشی این بی‌گنه را زار زار

این بیت نقطهٔ عطف داستان و اوج طنز مولاناست. مردی که تا لحظه‌ای پیش، دزدی خود را با استناد به «جبر الهی» توجیه می‌کرد و می‌گفت «بندهٔ خدا از باغ خدا میوه می‌خورد»، حالا که با همان منطق مجازات می‌شود، ناگهان مفهوم «گناه» و «بی‌گناهی» را به یاد می‌آورد.

فریاد او که «این بی‌گنه را می‌کشی» نشان می‌دهد که انسان در هنگام رنج و سختی، ذاتاً به اختیار و مسئولیت‌پذیری خود پناه می‌برد. او دیگر نمی‌گوید «این بندهٔ خدا دارد از چوب خدا کتک می‌خورد»، بلکه خود را «بی‌گنه» می‌خواند و عمل باغبان را یک «کشتن» ظالمانه می‌داند. این تناقض آشکار، استدلال جبریون را در عمل باطل می‌کند. مولانا نشان می‌دهد که اعتقاد به جبر اغلب یک بهانهٔ راحت‌طلبانه برای توجیه اعمال خودخواهانه است، اما در مواجهه با پیامدهای ناخوشایند آن، هیچ‌کس حاضر به پذیرش واقعی آن نیست و فوراً به منطق اختیار و عدالت بازمی‌گردد.