لوستل دفتر ۶ د ترمذ د پاچا لخوا د اعلان کول، چې هر څوک چې په دریو یا څلورو ورځو کې سمرقند ته لاړ شي، د فلانۍ دنده لپاره به خلعت، اسپ، غلام او کنیز او دومره زر ورکړي. دلقک دا اعلان په کلي کې واورید او د پاچا حضور ته راغی او ویې ویل: زه خو نشم تللی بيت ۲۵۲۶

M6:2526 — وهم می‌افزود زین فرهنگ او / جمله در تشویش گشته دنگ او

وهم می‌افزود زین فرهنگ اوجمله در تشویش گشته دنگ او
✦ دا بیت په پښتو وړاندې کړئ

M6:2526

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — د هغه د مثنوي له ثبت شویو لیکچرونو څخه

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: از این تدبیر (یا رفتار) او، وهم و گمان مردم افزون می‌شد؛ همگان از این تشویش و نگرانی، حیرت‌زده و سرگشته گشته بودند. معنا: مولانا در این بیت به وضوح نشان می‌دهد که چگونه سکوت عامدانه و حیله‌ورزانهٔ دلقک، نه تنها سبب آرامش نشد، بلکه بر اضطراب و گمانه‌زنی‌های مردم افزود و آنان را دچار حیرت و تشویش کرد.

شرح

من معتقدم مولانا در این بیت، که بخشی از داستان دلقک در حضور شاه است، با دقت مثال‌زدنی به روانشناسی جمعی می‌پردازد. این بیت عواقب آن سکوت تعمدی و «فرهنگ» خاص دلقک را بازگو می‌کند. باید تأکید کنم که «فرهنگ» در اینجا معنای دوگانه و کلیدی دارد؛ چنانکه قبلاً هم اشاره کرده‌ام، هم می‌تواند به معنای رفتار و منش خاص او باشد، و هم، در بافتی عمیق‌تر، به معنای حیله، تدبیر و نیرنگ. در این صحنه، دلقک آگاهانه سکوت می‌کند و این «خموشی» او، نه از سر ناتوانی، بلکه یک «تدبیر» هنرمندانه است.

این «فرهنگ» مرموز، وهم و گمان را در میان مردم می‌افزاید. مردم در مواجهه با ابهام، به جای صبر و تفکر، اسیر «خیالات» خود می‌شوند و «فال همی‌زدند از قیاس»، یعنی هر کس بر اساس گمان خود به نتیجه‌ای می‌رسید. مولانا استاد نشان دادن این است که چگونه فقدان اطلاعات صریح، میدان را برای وهم و اضطراب باز می‌کند و ذهن بشر بی‌درنگ این خلأ را با تصورات خود پُر می‌کند.

نتیجهٔ این افزایش وهم، «تشویش» و «دنگ» شدن مردم است. «تشویش» یعنی نگرانی و اضطراب، و «دنگ» نیز به معنای حیرانی و سرگشتگی است. این بیت تصویری گویا از آشفتگی روانی جمعی است که در آن، سکوتِ به‌ظاهر سادهٔ یک نفر، می‌تواند تمام یک شهر را در غلغله‌ای از وهم و ترس فرو برد. این خود گواه نگاه نافذ مولانا به پویایی‌های اجتماعی و روان جمعی است؛ او به ما می‌آموزد که چگونه ابهام، خوراکِ بدگمانی و هراس می‌شود و چه بسا تأثیری عمیق‌تر از کلام صریح بر روح انسان بگذارد.

نکات کلیدی

  • قدرت سکوت و ابهام در برانگیختن اضطراب و وهم.
  • وهم (گمان و بدگمانی) به عنوان عامل اصلی در واکنش انسان به امر ناشناخته.
  • بینش مولانا در باب روانشناسی جمعی و گسترش شایعات و ترس.
  • معنای دوگانه و عمیق «فرهنگ» در این بیت به عنوان رفتار و حیله.
  • نشان دادن آشفتگی و حیرانی جمعی (دنگ شدن) در مواجهه با عدم قطعیت.

Sources: d6-s58 · 00:22:03

به زبانِ تو — ستاسو ژبه · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.