لوستل دفتر ۶ د هغه سړي کیسه چې د تبریز له محتسب څخه یې معاش درلود او د هغه معاش په تمه یې پورونه کړي وو او هغه د هغه له وفات څخه خبر نه وو. بالاخره د هغه پورونه د هیڅ ژوندي سړي لخوا ادا نه شول، مګر د مړ شوي محتسب لخوا ادا شول، لکه څنګه چې ویل شوي دي: هغه څوک نه مړ کیږي چې مړ شي او آرام شي، بلکې مړ هغه دی چې د ژوندیو په منځ کې مړ وي بيت ۳۰۱۷

M6:3017 — ور بکردی ذره‌ای را مشرقی / بودی آن در همتش نالایقی

ور بکردی ذره‌ای را مشرقیبودی آن در همتش نالایقی
✦ دا بیت په پښتو وړاندې کړئ

M6:3017

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — د هغه د مثنوي له ثبت شویو لیکچرونو څخه

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: و اگر [این محتسب] ذره‌ای ناچیز را به خورشیدی تابان (منبع نور و گرما) بدل می‌کرد، باز هم این کار را در همت والای خویش، ناچیز و نارسا می‌دانست.

شرح

این بیت در وصف محتسب تبریز، بدرالدین عمر، سروده شده است؛ مردی که مولانا از سخاوت بی‌کران و همت بی‌مثال او می‌گوید. سخن از فردی است که با بخشش‌هایش، حاتم طایی را هم به گدایی درگاهش وا می‌داشت. نکتهٔ کلیدی در این بیت، فهم عمق و پهنای این «همت» است که هیچ حدی برای کرم نمی‌شناسد. مولانا در اینجا به تصویر کشیدن شخصیتی می‌پردازد که فراتر از هر سقف و معیاری عمل می‌کند.

مولانا واژهٔ «ذره» را هوشمندانه به کار می‌برد. «ذره» در زبان فارسی، دو معنای رایج دارد که در اینجا هر دو می‌توانند مراد باشند و به غنای معنی می‌افزایند. اول، به معنای مورچه یا موجودی بسیار کوچک، که در نام «ابوذر» غفاری نیز ریشه دارد. دوم، و شاید در اینجا ملموس‌تر، به معنای ذرات غباری است که در شعاع نور خورشید رقصان‌اند؛ آن دانه‌های بی‌اهمیت و ناچیز که با تابش آفتاب، خود روشن و درخشان می‌شوند. حال تصور کنید که محتسب، این ذرهٔ ناچیز را به «مشرق» تبدیل می‌کند؛ یعنی آن را به خورشیدی تمام‌عیار مبدل می‌سازد، سرچشمه‌ای از نور و گرما و هستی. این یک معجزهٔ کرم است؛ از نیستی، هستی آفریدن و از ناچیزی، عظمت ساختن.

اما مولانا تأکید می‌کند که حتی چنین معجزه‌ای، در چشم این محتسب کریم، «نالایق» است. این تعبیر نشان می‌دهد که همت و همسایگی او با حق، آنچنان بی‌کران است که هیچ فعلی از افعالِ دنیایی، حتی در حدِ معجزه، نمی‌تواند شایستهٔ وسعت روح او باشد. آنچه او می‌بخشید، همواره در نظرش کم می‌آمد؛ نه از سر غرور، بلکه از سر بی‌منتها بودنِ ظرفیت وجودی‌اش برای خیر و بخشش. او در دریای جود الهی غرق بود و هر قطره‌ای که می‌بخشید، در قیاس با آن بحر بی‌حد، ناچیز می‌نمود. این تجلی توحید افعالی است؛ آنجا که بنده چنان به مبدأ هستی متصل می‌شود که فعل او، آینه‌ای از فعل مطلق الهی می‌گردد، و از این رو، هیچ حد و مرزی برای آن متصور نیست. این تصویر از همت، در حقیقت، تصویرگر رهایی از خویشتن و فنای در حق است، جایی که فرد دیگر مالک و محدودیت‌های خود را نمی‌بیند، بلکه خود را مجرایی برای فیض الهی می‌داند. در این مقام، هر چه کنی، کَمت نماید، زیرا مبدأ این جود، بی‌حد و مرز است.

نکات کلیدی

  • «همت» در این بیت به معنای سخاوت بی‌کران و آرزوهای معنوی والای انسانی است که هیچ حدی نمی‌شناسد.
  • محتسب تبریز نمادی از انسانی است که فراتر از انتظار بشر عمل می‌کند و هیچ عملِ کریمی را در حد خود نمی‌داند.
  • «ذره» اشاره به دو معنای مورچه و ذرات غبار دارد که در پرتو نور خورشید جلوه می‌کنند؛ نمادی از حقیرترین چیز که به عظیم‌ترین بدل می‌شود.
  • حتی معجزه‌ای چون تبدیل ذره به خورشید، در مقام این همت، نالایق شمرده می‌شود؛ زیرا منشأ جود او نامتناهی است.
  • این بیت تجلی توحید افعالی است، جایی که فعل بنده آینه‌ای از فعل بی‌حد الهی می‌گردد.
  • شخصیت‌هایی چون محتسب تبریز، غرق در دریای جود الهی‌اند و اعمالشان از این اتصال بی‌کران سرچشمه می‌گیرد.

Sources: d6-s68 · 00:37:37

به زبانِ تو — ستاسو ژبه · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.