بشپړ غزل ↗

1. 1 به ساقی درنگر در مست منگر·به یوسف درنگر در دست منگر
2. 2 ایا ماهی جان در شست قالب·ببین صیاد را در شست منگر
3. 3 بدان اصلی نگر کغاز بودی·به فرعی کان کنون پیوست منگر
4. 4 بدان گلزار بی‌پایان نظر کن·بدین خاری که پایت خست منگر
5. 5 همایی بین که سایه بر تو افکند·به زاغی کز کف تو جست منگر
6. 6 چو سرو و سنبله بالاروش کن·بنفشه وار سوی پست منگر
7. 7 چو در جویت روان شد آب حیوان·به خم و کوزه گر اشکست منگر
8. 8 به هستی بخش و مستی بخش بگرو·منال از نیست و اندر هست منگر
9. 9 قناعت بین که نرست و سبک رو·به طمع ماده آبست منگر
10. 10 تو صافان بین که بر بالا دویدند·به دردی کان به بن بنشست منگر
11. 11 جهان پر بین ز صورت‌های قدسی·بدان صورت که راهت بست منگر
12. 12 به دام عشق مرغان شگرفند·به بومی که ز دامش رست منگر
13. 13 به از تو ناطقی اندر کمین هست·در آن کاین لحظه خاموشست منگر