بشپړ غزل ↗

1. 1 عمر که بی‌عشق رفت، هیچ حسابش مگیر·آب حیات‌ست عشق، در دل و جانش پذیر
2. 2 هر که جز این عاشقان، ماهیِ بی‌آب دان·مرده و پژمرده است، گر چه بود او وزیر
3. 3 عشق چو بگشاد رخت، سبز شود هر درخت·برگ جوان بر دمد، هر نفس از شاخ پیر
4. 4 هر که شود صید عشق، کی شود او صید مرگ؟·چون سپرش مه بود، کی رسدش زخم تیر؟
5. 5 سر ز خدا تافتی، هیچ رهی یافتی؟·جانب ره بازگرد، یاوه مرو خیر خیر
6. 6 تنگ شکر خر بلاش، ور نخری سرکه باش·عاشق این میر شو، ور نشوی رو بمیر
7. 7 جملهٔ جان‌های پاک، گشته اسیران خاک·عشق فروریخت زر، تا برهاند اسیر
8. 8 ای که به زنبیل تو، هیچ کسی نان نریخت·در بن زنبیل خود، هم بطلب ای فقیر
9. 9 چست شو و مرد باش، حق دهدت صد قماش·خاک سیه گشت زر، خون سیه گشت شیر
10. 10 مفخر تبریزیان، شمس حق و دین بیا·تا برهد پای دل، ز آب و گل همچو قیر