بشپړ غزل ↗

1. 1 اگر آتش است یارت تو بُرو در او هَمی سوز·به شبِ فراق سوزان تو چو شمع باش تا روز
2. 2 تو مخالفت همی کِش، تو موافقت همی کُن·چو لباسِ تو دَرانَند، تو لباسِ وصل می‌دوز
3. 3 به مُوافقت بیابد، تَن و جان سماعِ جانی·ز رباب و دَف و سُرنا و زِ مطربان دَرآموز
4. 4 به میانِ بیست مُطرب، چو یکی زَنَد مخالف·همه گم کُنند رَه را چو ستیزه شد قَلاوز
5. 5 تو مگو همه به جنگند و زِ صلح من چه آید·تو یکی نِه‌ای هزاری، تو چراغِ خود برافروز
6. 6 که یکی چراغِ روشن زِ هزار مُرده بهتر·که بِهْ است یک قَدِ خوش زِ هزار قامتِ کوز