دیوان شمس› غزل ۱۲۲۰› بیت ۷ → مخکنۍ · راتلونکې ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۲۲۰
- تا به سحر بپایمش همچو شکر بخایمش بند قبا گشایمش بند کمر بگیرمش
G1220:7
ستاسو ژبه
په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:
ai-draft · gemini-2.5-pro
د دې بیت شرحه
لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:
بشپړ غزل ↗
- 1 دام دگر نهادهام تا که مگر بگیرمش·آنک بجست از کفم بار دگر بگیرمش
- 2 آنک به دل اسیرمش در دل و جان پذیرمش·گرچه گذشت عمر من باز ز سر بگیرمش
- 3 دل بگداخت چون شکر بازفسرد چون جگر·باز روان شد از بصر تا به نظر بگیرمش
- 4 راه برم به سوی او شب به چراغ روی او·چون برسم به کوی او حلقه در بگیرمش
- 5 درد دلم بتر شده چهره من چو زر شده·تا ز رخم چو زر برد بر سر زر بگیرمش
- 6 گرچه کمر شدم چه شد هر چه بتر شدم چه شد·زیر و زبر شدم چه شد زیر و زبر بگیرمش
- 7 تا به سحر بپایمش همچو شکر بخایمش·بند قبا گشایمش بند کمر بگیرمش
- 8 خواب شدست نرگسش زود درآیم از پسش·کرد سفر به خواب خوش راه سفر بگیرمش
ganjoor: sh1220 · public domain