بشپړ غزل ↗

1. 1 درون ظلمتی می‌جو صفاتش·که باشد نور و ظلمت محو ذاتش
2. 2 در آن ظلمت رسی در آب حیوان·نه در هر ظلمتست آب حیاتش
3. 3 بسی دل‌ها رسد آن جا چو برقی·ولی مشکل بود آن جا ثباتش
4. 4 خنک آن بیدق فرخ رخی را·که هر دم می‌رساند شه به ماتش
5. 5 بسی دل‌ها چو شکر شد شکسته·نگشته صاف و نابسته نباتش
6. 6 بپوشیده ز خود تشریف فقرش·هم از یاقوت خود داده زکاتش
7. 7 اگر رویش به قبله می‌نبینی·درون کعبه شد جای صلاتش
8. 8 شب قدرست او دریاب او را·امان یابی چو برخوانی براتش
9. 9 ز هجران خداوند شمس تبریز·شده نالان حیاتش از مماتش