دیوان شمس› غزل ۱۲۳۵› بیت ۷ → مخکنۍ · راتلونکې ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۲۳۵
- ز رویش شکر گویم یا ز خویش که کفو او نمیبیند جهانش
G1235:7
ستاسو ژبه
په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:
ai-draft · gemini-2.5-pro
د دې بیت شرحه
لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:
بشپړ غزل ↗
- 1 نگاری را که میجویم به جانش·نمیبینم میان حاضرانش
- 2 کجا رفت او میان حاضران نیست·در این مجلس نمیبینم نشانش
- 3 نظر میافکنم هر سو و هر جا·نمیبینم اثر از گلستانش
- 4 مسلمانان کجا شد نامداری·که میدیدم چو شمع اندر میانش
- 5 بگو نامش که هر کی نام او گفت·به گور اندر نپوسد استخوانش
- 6 خنک آن را که دست او ببوسید·به وقت مرگ شیرین شد دهانش
- 7 ز رویش شکر گویم یا ز خویش·که کفو او نمیبیند جهانش
- 8 زمینی گر نیابد شکل او چیست·که میگردد در این عشق آسمانش
- 9 بگو القاب شمس الدین تبریز·مدار از گوش مشتاقان نهانش
ganjoor: sh1235 · public domain