بشپړ غزل ↗

1. 1 گر لب او شکند نرخ شکر می‌رسدش·ور رخش طعنه زند بر گل تر می‌رسدش
2. 2 گر فلک سجده برد بر در او می‌سزدش·ور ستاند گرو از قرص قمر می‌رسدش
3. 3 ور شه عقل که عالم همگی چاکر اوست·جهت خدمت او بست کمر می‌رسدش
4. 4 شاه خورشید که بر زنگی شب تیغ کشید·گر پی هیبتش افکند سپر می‌رسدش
5. 5 گر عطارد ز پی دایره و نقطه او·همچو پرگار دوانست به سر می‌رسدش
6. 6 آن جمالی که فرشته نبود محرم او·گر ندارد سر دیدار بشر می‌رسدش
7. 7 کار و بار ملکانی که زبردست شدند·نکند ور بکند زیر و زبر می‌رسدش
8. 8 می‌شمردم من از این نوع شنودم ز فلک·که از این‌ها بگذر چیز دگر می‌رسدش