بشپړ غزل ↗

1. 1 من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویش·خویش را غیر مینگار و مران از در خویش
2. 2 سر و پا گم مکن از فتنهٔ بی‌پایانت·تا چو حیران بزنم پای جفا بر سر خویش
3. 3 آن که چون سایه ز شخص تو جدا نیست منم·مکش ای دوست تو بر سایهٔ خود خنجر خویش
4. 4 ای درختی که به هر سوت هزاران سایه‌ست·سایه‌ها را بنواز و مبُر از گوهر خویش
5. 5 سایه‌ها را همه پنهان کن و فانی در نور·برگشا طلعت خورشید‌رخ انور خویش
6. 6 ملک دل از دودلی تو مخبط گشته‌ست·بر سر تخت برآ پا مکش از منبر خویش
7. 7 عقل تاج است چنین گفت به تثمیل علی·تاج را گوهر نو بخش تو از گوهر خویش