بشپړ غزل ↗

1. 1 باز فرود آمدیم بر در سلطان خویش·بازگشادیم خوش بال و پر جان خویش
2. 2 باز سعادت رسید دامن ما را کشید·بر سر گردون زدیم خیمه و ایوان خویش
3. 3 دیده دیو و پری دید ز ما سروری·هدهد جان بازگشت سوی سلیمان خویش
4. 4 ساقی مستان ما شد شکرستان ما·یوسف جان برگشاد جعد پریشان خویش
5. 5 دوش مرا گفت یار چونی از این روزگار·چون بود آن کس که دید دولت خندان خویش
6. 6 آن شکری را که هیچ مصر ندیدش به خواب·شکر که من یافتم در بن دندان خویش
7. 7 بی‌زر و سر سروریم بی‌حشمی مهتریم·قند و شکر می‌خوریم در شکرستان خویش
8. 8 تو زر بس نادری نیست کست مشتری·صنعت آن زرگری رو به سوی کان خویش
9. 9 دور قمر عمرها ناقص و کوته بود·عمر درازی نهاد یار به دوران خویش
10. 10 دل سوی تبریز رفت در هوس شمس دین·رو رو ای دل بجو زر به حرمدان خویش