دیوان شمس غزل ۱۳۹ بیت ۴ → مخکنۍ · راتلونکې ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۳۹

  1. گلشن رخسار تو سرسبز بادا تا ابد کان چراگاه دلست و سبزه و صحرای ما

G139:4

ستاسو ژبه

په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:

د دې بیت شرحه

لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:

بشپړ غزل ↗

  1. 1 رنج تن دور از تو ای تو راحت جان‌های ما·چشم بد دور از تو ای تو دیده بینای ما
  2. 2 صحت تو صحت جان و جهانست ای قمر·صحت جسم تو بادا ای قمرسیمای ما
  3. 3 عافیت بادا تنت را ای تن تو جان‌صفت·کم مبادا سایه لطف تو از بالای ما
  4. 4 گلشن رخسار تو سرسبز بادا تا ابد·کان چراگاه دلست و سبزه و صحرای ما
  5. 5 رنج تو بر جان ما بادا مبادا بر تنت·تا بوَد آن رنج همچون عقلِ جان‌آرای ما

ganjoor: sh139 · public domain