بشپړ غزل ↗

1. 1 جمله یارانِ تو سنگند و توی مرجان چرا ؟·آسمان با جملگان جسمست و با تو جان چرا ؟
2. 2 چون تو آیی جزو جزوم جمله دستک می‌زنند·چون تو رفتی جمله افتادند در افغان چرا ؟
3. 3 با خیالت جزو جزوم می‌شود خندان لبی·می‌شود با دشمن تو مو به مو دندان چرا ؟
4. 4 بی خط و بی‌خالِ تو این عقل امی می‌بَود·چون ببیند آن خطت را می‌شود خط‌خوان چرا ؟
5. 5 تن همی‌گوید به جان پرهیز کن از عشق او·جانْش می‌گوید حذر از چشمه حیوان چرا ؟
6. 6 روی تو پیغامبر خوبی و حسن ایزدست·جان به تو ایمان نیارد با چنین بُرهان چرا ؟
7. 7 کو یکی بُرهان که آن از روی تو روشنترست ؟·کف نبُرَّد کفرها زین یوسف کنعان چرا ؟
8. 8 هر کجا تخمی بکاری آن بروید عاقبت·برنروید هیچ از شه‌دانه‌ی احسان چرا ؟
9. 9 هر کجا ویران بوَد آن جا امید گنج هست·گنج حق را می‌نجویی در دلِ ویران چرا ؟
10. 10 بی ترازو هیچ بازاری ندیدم در جهان·جمله موزونند عالم نبوَدَش میزان چرا ؟
11. 11 گیرم این خربندگانْ خود بارِ سرگین می‌کشند·این سواران باز می‌مانند از میدان چرا ؟
12. 12 هر ترانه اوّلی دارد دلا و آخری·بس کن آخر این ترانه نیستش پایان چرا ؟