دیوان شمس› غزل ۱۴۶۱› بیت ۷ → مخکنۍ · راتلونکې ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۴۶۱
- چون سرو خمید از من گلزار چرید از من ایمان چو رمید از من ترسم که کفر گیرم
G1461:7
ستاسو ژبه
په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:
ai-draft · gemini-2.5-pro
د دې بیت شرحه
لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:
بشپړ غزل ↗
- 1 پایی به میان درنه تا عیش ز سر گیرم·تو تلخ مشو با من تا تنگ شکر گیرم
- 2 بیرنگ فرورفتم در عشق تو ای دلبر·برکش تو از این خنبم تا رنگ دگر گیرم
- 3 دلتنگتر از میمم چون در طمع و بیمم·من قرص به دو نیمم چون شکل قمر گیرم
- 4 ای از رخ شاه جان صد بیذق را سلطان·بر اسب نشین ای جان تا غاشیه برگیرم
- 5 وز باد لجاج خود وز غصه نیک و بد·هر چند بدم در خود والله که بتر گیرم
- 6 امنی است مرا از تو امنم توی ای مه رو·یا امن دهم زین سو یا راه خطر گیرم
- 7 چون سرو خمید از من گلزار چرید از من·ایمان چو رمید از من ترسم که کفر گیرم
- 8 تو غمزه غمازی از تیر سپر سازی·چون تیر تو اندازی پس من چه سپر گیرم
- 9 زیر و زبر عشقم شمس الحق تبریز است·جان را ز پی عشقش من زیر و زبر گیرم
ganjoor: sh1461 · public domain