بشپړ غزل ↗

1. 1 چه نزدیک است جان تو به جانم·که هر چیزی که اندیشی بدانم
2. 2 از این نزدیکتر دارم نشانی·بیا نزدیک و بنگر در نشانم
3. 3 به درویشی بیا اندر میانه·مکن شوخی مگو کاندر میانم
4. 4 میان خانه‌ات همچون ستونم·ز بامت سرفرو چون ناودانم
5. 5 منم همراز تو در حشر و در نشر·نه چون یاران دنیا میزبانم
6. 6 میان بزم تو گردان چو خمرم·گه رزم تو سابق چون سنانم
7. 7 اگر چون برق مردن پیشه سازم·چو برق خوبی تو بی‌زبانم
8. 8 همیشه سرخوشم فرقی نباشد·اگر من جان دهم یا جان ستانم
9. 9 به تو گر جان دهم باشد تجارت·که بدهی بهر جانی صد جهانم
10. 10 در این خانه هزاران مرده بیش اند·تو بنشسته که اینک خان و مانم
11. 11 یکی کف خاک گوید زلف بودم·یکی کف خاک گوید استخوانم
12. 12 شوی حیران و ناگه عشق آید·که پیشم آ که زنده جاودانم
13. 13 بکش در بر بر سیمین ما را·که از خویشت همین دم وارهانم
14. 14 خمش کن خسروا هم گو ز شیرین·ز شیرینی همی‌سوزد دهانم