بشپړ غزل ↗

1. 1 چه نزدیک است جان تو به جانم·که هر چیزی که اندیشی بدانم
2. 2 ضمیر همدگر دانند یاران·نباشم یار صادق گر ندانم
3. 3 چو آب صاف باشد یار با یار·که بنماید در او عکس بنانم
4. 4 اگر چه عامه هم آیینه‌هااند·که بنماید در او سود و زیانم
5. 5 ولیکن آن به هر دم تیره گردد·که او را نیست صیقل‌های جانم
6. 6 ولی آیینه ای عارف نگردد·اگر خاک جهان بر وی فشانم
7. 7 از این آیینه روی خود مگردان·که می گوید که جانت را امانم
8. 8 من و گفت من آیینه‌ست جان را·بیابد حال خویش اندر بیانم
9. 9 خمش کن تا به ابرو و به غمزه·هزاران ماجرا بر وی بخوانم