بشپړ غزل ↗

1. 1 هر که گوید کان چراغ دیده‌ها را دیده‌ام·پیش من نه دیده‌اش را کامتحان دیده‌ام
2. 2 چشم بد دور از خیالش دوشمان بس لطف کرد·من پس گوش از خجالت تا سحر خاریده‌ام
3. 3 گرچه او عیار و مکار است گرد خویشتن·از میان رخت او من نقدها دزدیده‌ام
4. 4 پای از دزدی کشیدم چونک دست از کار شد·زانک دزدی دزدتر از خویشتن بشنیده‌ام
5. 5 جمله مرغان به پر و بال خود پریده‌اند·من ز بال و پر خود بی‌بال و پر پریده‌ام
6. 6 من به سنگ خود همیشه جام خود بشکسته‌ام·من به چنگ خود همیشه پرده‌ام بدریده‌ام
7. 7 من به ناخن‌های خود هم اصل خود برکنده‌ام·من ز ابر چشم خود بر کشت جان باریده‌ام
8. 8 ای سیه دل لاله بر کشتم چرا خندیده‌ای·نوبهارت وانماید آنچ من کاریده‌ام
9. 9 چون بهارم از بهار شمس تبریزی خدیو·از درونم جمله خنده وز برون زاریده‌ام