بشپړ غزل ↗

1. 1 هذیان که گفت دشمن به درون دل شنیدم·پی من تصوری را که بکرد هم بدیدم
2. 2 سگ او گزید پایم بنمود بس جفایم·نگزم چو سگ من او را لب خویش را گزیدم
3. 3 چو به رازهای فردان برسیده‌ام چو مردان·چه بدین تفاخر آرم که به راز او رسیدم
4. 4 همه عیب از من آمد که ز من چنین فن آمد·که به قصد کزدمی را سوی پای خود کشیدم
5. 5 چو بلیس کو ز آدم بندید جز که نقشی·من از این بلیس ناکس به خدا که نابدیدم
6. 6 برسان به همدمانم که من از چه روگرانم·چو گزید مار رانم ز سیه رسن رمیدم
7. 7 خمشان بس خجسته لب و چشم برببسته·ز رهی که کس نداند به ضمیرشان دویدم
8. 8 چو ز دل به جانب دل ره خفیه است و کامل·ز خزینه‌های دل‌ها زر و نقره برگزیدم
9. 9 به ضمیر همچو گلخن سگ مرده درفکندم·ز ضمیر همچو گلشن گل و یاسمن بچیدم
10. 10 بد و نیک دوستان را به کنایت ار بگفتم·به بهینه پرده آن را چو نساج برتنیدم
11. 11 چو دلم رسید ناگه به دلی عظیم و آگه·ز مهابت دل او به مثال دل طپیدم
12. 12 چو به حال خویش شادی تو به من کجا فتادی·پس کار خویشتن رو که نه شیخ و نه مریدم
13. 13 به سوی تو ای برادر نه مسم نه زر سرخم·ز در خودم برون ران که نه قفل و نه کلیدم
14. 14 تو بگیر آن چنانک بنگفتم این سخن هم·اگرم به یاد بودی به خدا نمی‌چخیدم