دیوان شمس غزل ۱۷۰۷ بیت ۶ → مخکنۍ · راتلونکې ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۷۰۷

  1. ناگاه چون درخت برستم میان باغ زان باغ بی‌نشانه نشانی خریده‌ام

G1707:6

ستاسو ژبه

په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:

د دې بیت شرحه

لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:

بشپړ غزل ↗

  1. 1 چیزی مگو که گنج نهانی خریده‌ام·جان داده‌ام ولیک جهانی خریده‌ام
  2. 2 رویم چو زرگر است از او این سخن شنو·دادم قراضه زر و کانی خریده‌ام
  3. 3 از چشم ترک دوست چه تیری که خورده‌ام·وز طاق ابروش چه کمانی خریده‌ام
  4. 4 با خلق بسته بسته بگویم من این حدیث·با کس نگویم این ز فلانی خریده‌ام
  5. 5 هر چند بی‌زبان شده بودم چو ماهیی·دیدم شکرلبی و زبانی خریده‌ام
  6. 6 ناگاه چون درخت برستم میان باغ·زان باغ بی‌نشانه نشانی خریده‌ام
  7. 7 گفتم میان باغ خود آن را میانه نیست·لیک از میان نیست میانی خریده‌ام
  8. 8 کردم قران به مفخر تبریز شمس دین·بیرون ز هر دو قرن قرانی خریده‌ام

ganjoor: sh1707 · public domain