دیوان شمس غزل ۱۷۱۶ بیت ۸ → مخکنۍ · راتلونکې ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۷۱۶

  1. موج برآر از عدم تا برباید مرا بر لب دریا به ترس چند روم گام گام

G1716:8

ستاسو ژبه

په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:

د دې بیت شرحه

لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:

بشپړ غزل ↗

  1. 1 امشب جان را ببر از تن چاکر تمام·تا نبود در جهان بیش مرا نقش و نام
  2. 2 این دم مست توام رطل دگر دردهم·تا بشوم محو تو از دو جهان والسلام
  3. 3 چون ز تو فانی شدم و آنچ تو دانی شدم·گیرم جام عدم می کشمش جام جام
  4. 4 جان چو فروزد ز تو شمع بروزد ز تو·گر بنسوزد ز تو جمله بود خام خام
  5. 5 این نفسم دم به دم درده باده عدم·چون به عدم درشدم خانه ندانم ز بام
  6. 6 چون عدمت می فزود جان کندت صد سجود·ای که هزاران وجود مر عدمت را غلام
  7. 7 باده دهم طاس طاس ده ز وجودم خلاص·باده شد انعام خاص عقل شد انعام عام
  8. 8 موج برآر از عدم تا برباید مرا·بر لب دریا به ترس چند روم گام گام
  9. 9 دام شهم شمس دین صید به تبریز کرد·من چو به دام اندرم نیست مرا ترس دام

ganjoor: sh1716 · public domain