بشپړ غزل ↗

1. 1 نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم·در این سراب فنا چشمهٔ حیات منم
2. 2 وگر به خشم روی صدهزار سال ز من·به‌ عاقبت به من آیی که منتهات منم
3. 3 نگفتمت که به نقش‌ جهان مشو راضی·که نقش‌بند سراپردهٔ رضات منم
4. 4 نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی·مرو به خشک که دریای با صَفات منم
5. 5 نگفتمت که چو مرغان به‌ سوی دام مرو·بیا که قدرت پرواز و پرّ و پات منم
6. 6 نگفتمت که تو را ره‌ زنند و سرد کنند·که آتش و تبش و گرمی هوات منم
7. 7 نگفتمت که صفت‌های زشت در تو نهند·که گم کنی که سرِ چشمه صفات منم
8. 8 نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت·نظام گیرد؟ خلّاق بی‌جهات منم
9. 9 اگر چراغ دلی، دان که راه خانه کجاست·وگر خداصفتی، دان که کدخدات منم