دیوان شمس غزل ۱۷۴۱ بیت ۷ → مخکنۍ

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۷۴۱

  1. به خاک پای خداوند شمس تبریزی که چون شدم ز وی از دست سرفراز روم

G1741:7

ستاسو ژبه

په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:

د دې بیت شرحه

لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:

بشپړ غزل ↗

  1. 1 به کوی عشق تو من نامدم که بازروم·چگونه قبله گذارم چو در نماز روم
  2. 2 به جز که کور نخواهد که من به هیچ سبب·به سوی ظلمت از آن شمع صد طراز روم
  3. 3 کدام عقل روا بیند این که من تشنه·به غیر حضرت آن بحر بی‌نیاز روم
  4. 4 براق عشق گزیدم که تا به دور ابد·به سوی طره هندو به ترکتاز روم
  5. 5 شب چو باز و بط روز را بسوزد پر·چو در سحر به مناجات او به راز روم
  6. 6 چو چشم‌بند قضا راه چشم بسته کند·به بوی عنبریش چشم‌ها فرازروم
  7. 7 به خاک پای خداوند شمس تبریزی·که چون شدم ز وی از دست سرفراز روم

ganjoor: sh1741 · public domain