دیوان شمس غزل ۱۷۷ بیت ۴ → مخکنۍ · راتلونکې ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۷۷

  1. ای کف چون بحر گوهرداد تو از کف پایم بکنده خارها

G177:4

ستاسو ژبه

په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:

د دې بیت شرحه

لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:

بشپړ غزل ↗

  1. 1 ای بگفته در دلم اسرارها·وی برای بنده پخته کارها
  2. 2 ای خیالت غمگسار سینه‌ها·ای جمالت رونق گلزارها
  3. 3 ای عطای دست شادی بخش تو·دست این مسکین گرفته بارها
  4. 4 ای کف چون بحر گوهرداد تو·از کف پایم بکنده خارها
  5. 5 ای ببخشیده بسی سرها عوض·چون دهند از بهر تو دستارها
  6. 6 خود چه باشد هر دو عالم پیش تو·دانه افتاده از انبارها
  7. 7 آفتاب فضل عالم پرورت·کرده بر هر ذره‌ای ایثارها
  8. 8 چاره‌ای نبود جز از بیچارگی·گرچه حیله می‌کنیم و چاره‌ها
  9. 9 نورهای شمس تبریزی چو تافت·ایمنیم از دوزخ و از نارها

ganjoor: sh177 · public domain