دیوان شمس غزل ۱۸۴۲ بیت ۲ → مخکنۍ · راتلونکې ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۸۴۲

  1. مه که نشانده تو است لابه کنان به پیش تو پیش خودم نشان دمی ای شه خوش نشان من

G1842:2

ستاسو ژبه

په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:

د دې بیت شرحه

لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:

بشپړ غزل ↗

  1. 1 چهره شرمگین تو بستد شرمگان من·شور تو کرد عاقبت فتنه و شر مکان من
  2. 2 مه که نشانده تو است لابه کنان به پیش تو·پیش خودم نشان دمی ای شه خوش نشان من
  3. 3 در ره تو کمین خسم از ره دور می رسم·ای دل من به دست تو بشنو داستان من
  4. 4 گرد فلک همی‌دوم پر و تهی همی‌شوم·زانک قرار برده‌ای ای دل و جان ز جان من
  5. 5 گرد تو گشتمی ولی گرد کجاست مر تو را·گرد در تو می دوم ای در تو امان من
  6. 6 عشق برید ناف من بر تو بود طواف من·لاف من و گزاف من پیش تو ترجمان من
  7. 7 گه همه لعل می شوم گاه چو نعل می شوم·تا کرمت بگویدم باز درآ به کان من
  8. 8 گفت مرا که چند چند سیر نگشتی از سخن·زانک سوی تو می رود این سخن روان من

ganjoor: sh1842 · public domain