بشپړ غزل ↗

1. 1 منم آن حلقه در گوش و نشسته گوش شمس الدین·دلم پرنیش هجران است بهر نوش شمس الدین
2. 2 چو آتش‌های عشق او ز عرش و فرش بگذشته‌ست·در این آتش ندانم کرد من روپوش شمس الدین
3. 3 در آغوشم ببینی تو ز آتش تنگ‌ها لیکن·شود آن آب حیوان از پی آغوش شمس الدین
4. 4 چو دیکی پخت عقل من چشیدم بود ناپخته·زدم آن دیک در رویش ز بهر جوش شمس الدین
5. 5 در این خانه تنم بینی یکی را دست بر سر زن·یکی رنجور در نزع و یکی مدهوش شمس الدین
6. 6 زبان ذوالفقار عقل کاین دریا پر از در کرد·زبانش بازبگرفت و شد او خاموش شمس الدین