بشپړ غزل ↗

1. 1 در این دم همدمی آمد خمش کن·که او ناگفته می داند خمش کن
2. 2 ز جام باده خاموش گویا·تو را بی‌خویش بنشاند خمش کن
3. 3 مزن تشنیع بر سلطان عشقش·که او کس را نرنجاند خمش کن
4. 4 اگر در آینه دم را بگیری·تو را از گفت برهاند خمش کن
5. 5 ز گردش‌های تو می داند آن کس·که گردون را بگرداند خمش کن
6. 6 هر اندیشه که در دل دفن کردی·یکایک بر تو برخواند خمش کن
7. 7 ز هر اندیشه مرغی آفریند·در آن عالم بپراند خمش کن
8. 8 یکی جغد و یکی باز و یکی زاغ·که یک یک را نمی‌ماند خمش کن
9. 9 گر آن مه را نمی‌بینی ببینی·چو چشمت را بپیچاند خمش کن
10. 10 از این عالم و زان عالم مگو زانک·به یک رنگیت می راند خمش کن