بشپړ غزل ↗

1. 1 هیچ باشد که رسد آن شکر و پسته من·نقل سازد جهت این جگر خسته من
2. 2 دست خود بر سر من مالد از روی کرم·که تو چونی هله ای بی‌دل و پابسته من
3. 3 سر گران گشته از آن باده بی‌ساغر من·زعفران کشته بدین لاله بررسته من
4. 4 زخم بر تار تو اندرخور خود چون رانم·ای گسسته رگت از زخمه آهسته من
5. 5 چون تنم جان نشود زان ابدی آب حیات·چون دلم برنجهد زان بت برجسته من
6. 6 هله ای طیف خیالش بنشین و بشنو·یک زمانی سخن پخته به نبشته من
7. 7 چون مه چارده شب را تو برآرای به حسن·ای به شب‌ها و سحرها به دعا جسته من
8. 8 چند صف‌ها بشکستی و بدیدی همه را·هیچ دیدی تو صفی چون صف اشکسته من
9. 9 لاله زار و چمن ار چه که همه ملک وی است·هوس و رغبت او بین تو به گلدسته من
10. 10 لب ببند و قصص عشق به گوش او گوی·که حریص آمد بر گفتن پیوسته من