بشپړ غزل ↗

1. 1 نک بهاران شد صلا ای لولیان·بانگ نای و سبزه و آب روان
2. 2 لولیان از شهر تن بیرون شوید·لولیان را کی پذیرد خان و مان
3. 3 دیگران بردند حسرت زین جهان·حسرتی بنهیم در جان جهان
4. 4 با جهان بی‌وفا ما آن کنیم·هرچ او کرده‌ست با آن دیگران
5. 5 تا حریف خود ببیند او یکی·امتحان او بیابد امتحان
6. 6 نی غلط گفتم جهان چون عاشق است·او به جان جوید جفای نیکوان
7. 7 جان عاشق زنده از جور و جفاست·ای مسلمان جان که را دارد زیان
8. 8 راه صحرا را فروبست این سخن·کس نجوید راه صحرا را دهان
9. 9 تو بگو دارد دهان تنگ یار·با لب بسته گشاد بی‌کران
10. 10 هر که بر وی آن لبان صحرا نشد·او نه صحرا داند و نی آشیان
11. 11 هر که بر وی زان قمر نوری نتافت·او چه بیند از زمین و آسمان
12. 12 هر کسی را کاین غزل صحرا شود·عیش بیند زان سوی کون و مکان