بشپړ غزل ↗

1. 1 رو سر بِنِه به بالین، تنها مرا رها کن·تَرکِ منِ خرابِ شب‌گردِ مبتلا کن
2. 2 ماییم و موجِ سودا، شب تا به روز تنها·خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا کن
3. 3 از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی·بگزین رَهِ سلامت، تَرکِ رَهِ بلا کن
4. 4 ماییم و آبِ دیده، در کنجِ غم خزیده·بر آبِ دیدهٔ ما، صد جای آسیا کن
5. 5 خیره‌کَشی‌ست ما را، دارد دلی چو خارا·بُکْشد، کَسَش نگوید: «تدبیرِ خون‌بها کن»
6. 6 بر شاهِ خوب‌رویان، واجب وفا نباشد·ای زردرویِ عاشق، تو صبر کن وفا کن
7. 7 دردی‌ست غیرِ مردن، آن را دوا نباشد·پس من چگونه گویم، کاین درد را دوا کن
8. 8 در خواب دوش پیری، در کویِ عشق دیدم·با دست اشارتم کرد، که عَزم سویِ ما کن
9. 9 گر اژدهاست بر رَه، عشقی‌ست چون زمرّد·از برقِ این زمرّد هین دفعِ اژدها کن
10. 10 بس کن که بی‌خودم من، ور تو هنرفزایی·تاریخ بوعلی گو، تنبیهِ بوالعَلا کن